Zestaw wyspecjalizowanych „czujników”, które pozwalają wyższym organizmom otrzymywać i obrabiać informacje o otaczającym świecie, wcale nie jest ograniczony do pięciu podstawowych organów czucia. Na przykład ptaki kierują się w czasie swych wędrówek polem magnetycznym – rzeczą, o której człowiek dowiedział się dopiero w momencie wynalezienia kompasu. A rekiny, inne  ryby, a także gady  są w stanie wyczuwać zmiany pola elektrycznego, co pomaga im podczas poszukiwania zdobyczy oraz w ogólnej orientacji w terenie. Takie same zdolności posiadają niektóre gatunki płazów, między innymi salamandry.

Czy istnieje jakieś większe podobieństwo oprócz samej funkcji pomiędzy organami odpowiedzialnymi za odbiór sygnałów elektrycznych w tak odmiennych od siebie organizmach należących do różnych typów i gatunków?

W samym fenomenie elektrorecepcji, który już dawno został odkryty u niektórych organizmów nie ma niczego nowego. Nowością jest hipoteza wysnuta przez grupę biologów, genetyków i neurofizjologów o tym, że 30 tysięcy gatunków kręgowców wliczając w to człowieka, a także ok.95% wszystkich żyjących obecnie gatunków ryb miało wspólnego przodkach posiadającego dobrze rozwinięty zmysł elektrorecepcji.

Tym wspólnym przodkiem była żyjąca 500 mln lat temu drapieżna i uzębiona ryba morska z dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku oraz linią boczną – organem wspomagającym orientację w wodzie.

Właśnie ta linia boczna, ściślej mówiąc tkanka embrionalna z której rozwijają się receptory zdolne do odbierania sygnałów elektrycznych, stała się kluczem do rozwiązania zagadki odczuwania pola elektrycznego.

Specjalne receptory pola elektrycznego są dobrze rozwinięte u niektórych współczesnych ryb promieniopłetwych. Rekordzistą jeśli chodzi o posiadaną ich ilość jest północnoamerykański wiosłonos, ceniona ryba przemysłowa, żyjąca w rzece Missisipi. Receptory są zlokalizowane na skórze głowy wiosłonosa i na wyrostku, którym ryba zmąca dno rzeki i odcedza plankton.

Innymi zwierzętami z dobrze rozwiniętym zmysłem elektrorecepcji są salamandry.

Do tej pory nie było wiadomym czy organy odpowiedzialne za odczuwanie pola elektrycznego rozwijały się niezależnie w różnych rodzajach organizmów, czy też też mają one wspólne pochodzenie.

Aby odpowiedzieć na to pytanie, autorzy artykułu prześledzili, z jakiego rodzaju komórek rozwijają się elektroreceptory u meksykańskiego aksolotla i wiosłonosa. Prześledzili ewolucję tych organów na możliwie najniższym poziome – komórkowym i molekularnym.  Rezultatem tych prac było stwierdzenie, że przodek prawie wszystkich współczesnych kręgowców posiadał dobrze rozwinięty receptor pola elektrycznego.

Jak wykazała analiza, komórki mające zdolność odczuwania pola rozwijają się z plakody (lokalnego zgrubienia ektodermy) komórek embrionalnych tworzących receptory linii bocznej u ryb. Jednym słowem, wyspecjalizowane komórki znajdujące się na linii bocznej ryb i komórki odpowiedzialne za wyczuwanie pola elektrycznego, pochodzą od komórek embrionalnych jednego typu, które pojawiły się miliony lat temu u wspólnego przodka wszystkich ryb.

W takim razie, zdolności odczuwania pola elektrycznego nie należy traktować jako przystosowania, które powstało w procesie ewolucji niektórych typów organizmów, a raczej jako  uniwersalną zdolność, utraconą w procesie ewolucji przez większość gatunków.

Tak więc być może i w genach ludzkich drzemie szósty zmysł, który był dobrze rozwinięty u naszych ewolucyjnych przodków.