To historia poruszająca każdego normalnego człowieka. Kilka dni temu doszło do tragicznej katastrofy Airbusa. Samolot należący do rosyjskich linii czarterowych Kogalymavia, znanych też jako Metrojet, zniknął z radarów w sobotę na wysokości blisko 9,5 km po ok. 23 minutach od startu. Spadł na pustynny półwysep Synaj i rozpadł się na dwie części. Zginęli wszyscy ludzie na pokładzie - załoga i pasażerowie, głównie turyści wracający z Egiptu z wakacji. Trwa wyjaśnianie przyczyn katastrofy.

W katastrofie rosyjskiego Airbusa w Egipcie zginęły 224 osoby, w tym 17 dzieci. Najmłodszą ofiarą była 10-miesięczna Darina Gromova, która wraz z rodzicami wracała z wakacji w kurorcie Sharm el-Szejk. Na chwilę przed odlotem jej mama zamieściła w sieci zdjęcie dziewczynki, która opiera się o szybę w hali odlotów. W tle widać samolot, którym turyści mieli wrócić do kraju:

Dziesiątki maskotek, kwiaty i znicze - w ten sposób Rosjanie uczcili pamięć siedemnaściorga dzieci, które zginęły w katastrofie Airbusa. Wśród ofiar była też 10-miesięczna Darina; jej zdjęcie, zrobione tuż przed odlotem samolotu, zostało okrzyknięte przez rosyjskie media symbolem tej tragedii.

Ta historia zawsze budzi w rodzicach dziecka zwątpienie w sens, w Boga, w jakikolwiek inny wymiar poza bezsensownym „zagraniem losu na niewinnym życiu”. Tacy ludzie często kontaktują się z nami. Czego chcą? Odpowiedzi na pytanie, czy ich dziecko żyje dalej… Z całą mocą opartą na 20-letnim doświadczeniu badania tematu „życia po śmierci fizycznej” odpowiadamy: absolutnie tak! Ciało człowieka jest niczym samochód, w którym przez chwilę porusza się pasażer. Samochód się starzeje, rozpada, czasami jest niszczony w wypadku, ale pasażer niczym komiksowy SUPERMEN jest niezniszczalny, wychodzi z niego, otrzepuje się, uśmiecha i rusza w dalszą drogę!

Wiemy dobrze, że słowa właśnie z naszej strony są dla tych ludzi bardzo ważne i dają coś bezcennego: nadzieję, a bardzo często także sens. Czy można drugiej żywej istocie dać coś więcej?! Taki jest właśnie sens istnienia Fundacji Nautilus.

Oczywiście pojawiają się pytania: dlaczego moje maleństwo nie żyje, a tysiące dzieci wokół żyją dalej w szczęściu i otoczeniu kochających rodziców? Odpowiedź na to pytanie jest prosta, ale nią zajmiemy się w innej publikacji. Ale jest prosta, logiczna i po prostu prawdziwa.

Na koniec jeszcze dwa materiały z naszego archiwum. Jak pewnie wiecie, w Bazie FN mamy komputery, nagrywarki i stanowiska do montażu filmów. Monitorujemy wszystkie seriale o zjawiskach niewyjaśnionych, nagrywamy je, spisujemy treść. To prawdziwa kopalnia wiedzy na tematy, którymi zajmuje się FN.

W tygodniu po 1 listopada chcemy polecić obejrzenie dwóch krótkich materiałów z naszej biblioteki. Pierwszy dotyczy przeżyć z pogranicza śmierci klinicznej. To fragment bardzo dobrej kanadyjskiej serii „Spotkania z Duchami”. Materiał nazwaliśmy „Iść w stronę światła!”

Spotkania z duchami kanadyjski isc w strone swiatla smierc kliniczna from FundacjaNautilus on Vimeo.

Na koniec coś bardziej lekkiego, co związane jest z fenomenalnym zjawiskiem polegającym na tym, że małe dzieci mają rozwinięty dar postrzegania duchów (on zanika w okolicach 10 lat). Oto chłopcy na cmentarzu zaczynają bawić się z chłopcem, co – to także niezwykłe! – obserwuje ich matka uczestnicząca w aukcji w pobliskim budynku. Co było dalej? Polecamy obejrzeć kolejny materiał z naszego Archiwum FN zatytułowany „Trzech Chłopców”.

"ZABAWA TRZECH CHŁOPCÓW" - z serii "Spotkiania z duchami" from FundacjaNautilus on Vimeo.