Kim jest teleobserwator? To osoba ze zdolnościami pozazmysłowymi stojącymi „o oczko wyżej” niż jasnowidz. Teleobserwator jest w stanie wysyłać swój umysł w dowolny punkt czasu i przestrzeni, zachowuje pełnię świadomości, uwagi i pamięci.

Jednym z najsłynniejszych teleobserwatorów w historii naszej planety jest Courtney Brown.

Jeden z naszych czytelników przysłał nam e-mail z fragmentem jego książki, w którym opisuje niezwykłe doświadczenie, które przeżył. Jego wnioski i tezy dotyczące sprawa podstawowych są w pełni zgodne z tym, co my także ustaliliśmy. To powód, dla którego zdecydowaliśmy się opublikować e-maila naszego czytelnika.

From: […]
Sent: Wednesday, May 8, 2019 1:16 AM
To: Fundacja Nautilus <nautilus@nautilus.org.pl>
Subject: Bóg + sny

Witam,

czytając książkę Courtney Browna - Kosmiczna podróż która porusza temat teleobserwacji natknąłem się na ciekawy fragmenty które przynajmniej do mnie przemawiają i wyjaśniają skrótowo aczkolwiek ciekawie odpowiedz na uważam najważniejsze pytanie: po co żyjemy i dlaczego w ogóle żyjemy, poniżej fragment:

 "O Boże. Co za wrażenie estetyczne! Jestem teraz w środku. Bóg spędził całą wieczność w samotności. Jego ewolucja sięgnęła takiego pułapu, w którym nie mógł już znieść odosobnienia. Ostatnią deską ratunku było stworzyć siebie na nowo, zapoczątkowując tym samym tworzenie nowych bogów, nowych własnych jaźni, istot, które by o Niego dbały i o które On by się troszczył. Kocha nas, ponieważ przerwaliśmy jego samotność, której wprost nie sposób opisać słowami." “Temu, co stworzył nigdy nie pozwoli zginąć, gdyż wróciłby tym samym do swojej przeszłości, a to oznacza więzienie. Przyszłość jest skazana na wieczną ekspansję." “O rany. To zwala z nóg! Właśnie doświadczyłem gwałtownego przemieszczenia. Są tu galaktyki, nieskończona różnorodność, wszystko się rozszerza. Panuje ogromna radość, radość w nowym istnieniu Boga. Wielka radość!" “Pytam teraz, czy jeszcze coś powinienem wiedzieć. Jestem wstrząśnięty. Nie wiem, czy powinienem kontynuować." “

"Teraz jest to dla mnie bardziej zrozumiałe niż kiedykolwiek przedtem. My i wszelkie życie zostaliśmy stworzeni jakby z ciała Boga. Ponieważ jesteśmy cząstkami Boga, doświadcza On życia poprzez nas, a my doświadczamy życia, bo taka jest natura Boga. Kiedyś bałem się, że pewnego dnia Bóg zechce cofnąć się do swego pierwotnego stanu i że wtedy moja egzystencja subprzestrzenna na zawsze się skończy.

Mój strach oparty był na przekonaniu, że nieskończoność to wystarczająco długi czas, by mogło się wydarzyć dosłownie wszystko. Teraz już się tego nie boję. Bóg nie cofnie się do punktu wyjścia, ponieważ wróciłby wtedy do swej samotności, którą cierpiał całą wieczność. Ponieważ ja nie chciałem tracić swego istnienia. Bóg również tego nie chciał. Bóg nie wróciłby dobrowolnie do własnego piekła. Przyszłością Boga jest raczej wieczna ekspansja, ciągłe przejawianie swej złożoności poprzez nieskończoność.

Bóg będzie rozwijał się w miarę jak my się rozwijamy i być może to stanowi odpowiedź na pytanie, dlaczego nas – ludzi pociąga bardziej rozwój niż stagnacja. Naturą Boga jest rosnąć i rozszerzać się w swej ewolucji. Ponieważ jesteśmy stworzeni z Jego ciała, jest to również udziałem naszej natury. Głęboko w naszej świadomości tkwi ten sam strach przed izolacją i samotnością, która jest przeciwieństwem wzrostu, kreacji i ekspansji. Jesteśmy, całkiem dosłownie, wykapanymi dziećmi Boga. Jesteśmy stworzeni na Jego obraz i podobieństwo. Postępujemy tak jak On postępuje. Poszukujemy jeszcze nie znanych możliwości istnienia. W rzeczywistości, nasza walka o przetrwanie jest walką Boga o to, by być. 

Pozdrawiam Fundację i jeszcze raz dziękuje za nadzieję którą pompujecie do naszych serc.

[dane do wiad. FN]

"big things have small beginnings"