Płaska Ziemia? Teoria, która przegrywa z rzeczywistością

W XXI wieku – w epoce satelitów, transmisji na żywo z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej i prywatnych lotów orbitalnych – teoria o płaskiej Ziemi wraca jak internetowy mem. Problem polega na tym, że dla części osób przestaje być żartem.

Czas powiedzieć jasno: koncepcja płaskiej Ziemi nie jest „alternatywną hipotezą”. Jest demonstracją niezrozumienia podstaw fizyki, astronomii i geometrii. A przecież wystarczy zobaczyć dowolne zdjęcie wykonane z kosmosu, aby przekonać się, że mieszkamy na wielkiej piłce...

4

Tysiące lat dowodów

Już w III wieku p.n.e. grecki uczony Eratostenes zmierzył obwód Ziemi z zadziwiającą dokładnością – używając cienia i matematyki. Nie NASA. Nie CGI. Cień słupa i kąty padania promieni słonecznych.

Od tego czasu:

• statki znikają za horyzontem najpierw kadłubem, potem masztem,

• podczas zaćmienia Księżyca cień Ziemi jest zawsze okrągły,

• gwiazdy widoczne na półkuli północnej różnią się od tych na południowej,

• samoloty lecące „w kółko” wracają do punktu wyjścia bez spadania z krawędzi świata.

Jeśli Ziemia byłaby płaska – wszystkie te zjawiska musiałyby być gigantycznym, perfekcyjnie zsynchronizowanym oszustwem obejmującym tysiące lat cywilizacji.

To wszystko mistyfikacja”? Skala absurdu miłośników teorii spiskowych

Zwolennicy płaskiej Ziemi twierdzą, że:

• zdjęcia z kosmosu są fałszywe,

• agencje kosmiczne kłamią,

• piloci i marynarze uczestniczą w globalnym spisku,

• tysiące satelitów nie istnieją lub „wiszą na balonach”.

Zatrzymajmy się na chwilę. Aby teoria była prawdziwa, w zmowie musieliby uczestniczyć:

• wszystkie rządy świata (w tym wrogie sobie państwa),

• miliony naukowców,

• firmy prywatne jak SpaceX,

• amatorzy wysyłający własne balony stratosferyczne,

• radioamatorzy śledzący satelity.

I nikt przez dekady nie ujawniłby prawdy.

To już nie sceptycyzm. To narracja o wszechpotężnym, doskonałym spisku, który działa bez przecieków od czasów starożytności.

Prosty eksperyment, który każdy może zrobić Nie trzeba teleskopu z NASA.

Wystarczy:

• pojechać nad morze,

• obserwować oddalający się statek,

• użyć lornetki.

Kadłub zniknie pierwszy. Na płaskiej powierzchni obiekt jedynie malałby proporcjonalnie – nie znikałby od dołu.

Podobnie z lotem międzykontynentalnym. Trasy samolotów mają sens tylko na globusie, nie na „mapie naleśnika”. Podobnie sprawa wygląda ze Słońcem (grafika poniżej).

Dlaczego ta teoria w ogóle wraca?

Bo teoria płaskiej Ziemi nie jest o geografii.
Jest o psychologii.

• daje poczucie „tajemnej wiedzy”,

• buduje tożsamość grupową,

• pozwala czuć się kimś, kto „przejrzał system”.

To mechanizm znany z wielu teorii spiskowych: im większy dowód przeciwko nim, tym silniejsze przekonanie, że „system to ukrywa”.

Ironia epoki satelitów

GPS działa dzięki satelitom krążącym wokół Ziemi.
Transmisje telewizyjne między kontynentami – dzięki orbicie.
Prognozy pogody – dzięki obserwacjom z kosmosu.

Każdy smartfon w kieszeni jest dowodem, że Ziemia nie jest płaska.

Aby się przekonać, że Ziemia nie jest płaska, wystarczy wsiąść na pokład dowolnego samolotu i spojrzeć na naszą planetę z góry. Nie ma krawędzi, za którą czai się przepaść.
Nie ma lodowej ściany strzeżonej przez tajne służby. Jest natomiast ogromna kula o obwodzie ~40 075 km, wirująca w przestrzeni kosmicznej – i to jest wystarczająco fascynujące.

Czasami prawda jest bardziej spektakularna niż teoria spiskowa.A jeśli ktoś chce obalić kulistość Ziemi – droga wolna. Niech zacznie od zmierzenia cienia w południe. Tak jak zrobiono to 2200 lat temu.