Pytanie zostało do nas przesłane na skrzynkę FN i odpowiedź jest oczywista – mają duszę jak najbardziej! Ale sprawa jest jeszcze bardziej intrygująca. Nie tylko najmniejsze organizmy jak bakterie czy owady mają duszę, ale mają ją także minerały czy kamienie. Oczywiście jest to dusza nieprawdopodobnie bardziej prosta od np. duszy człowieka, ale one także mają duszę.

Wszechświat wokół (czyli wszystkie rzeczy) mają swoje odbicie w świecie duchowym w postaci duszy. Jeśli tworzymy przedmioty (lalki., rzeźby czy cokolwiek innego) tak naprawdę tworzymy istoty duchowe, czyli jesteśmy równi „stwórcy”, a raczej tak naprawdę nim jesteśmy. Piszemy o tym od lat, że nawet przedmioty trzeba traktować z szacunkiem godnym innym żywym istotom. Wiemy, że ludzie mają opór, bo przecież „kawałem drzewa to nic innego jak przedmiot, który można z wściekłością zniszczyć i nic się nie stanie”, ale jest to błąd. Tak naprawdę traktując przedmioty z szacunkiem mamy gwarancję, że owa dobra energia do nas wróci… i to działa – zweryfikowaliśmy to w ramach projektu REGUŁY GRY.

Absolutną rację miał Platon mówiąc, że każda rzecz „ma odbicie” w świecie idei. Idei, czyli w świecie duchowym. Co to znaczy? Wszystko ma duszę, każda rzecz. I ona też podlega doskonaleniu się i drodze do doskonałej Kreacji (można to nazywać Bogiem) tak samo jak boskie istoty jak ludzie czy zwierzęta.

/poniżej założenia Platona – wielkie brawa dla tego giganta myśli za „właściwy trop” od FN!/

/Platon - grafika z Arch. FN/

Dusza i Demiurg – Budowniczy Świata

Oba światy – świat idei i świat materialny są według Platona odseparowane i nawzajem się nie przenikają. Jedynymi odstępstwami od tej reguły jest ludzka dusza i Demiurg – boski budowniczy świata. Aby odpowiedzieć na pytanie, jak możliwe jest poznanie prawdziwego bytu, jak możliwe jest przejście od świata rzeczy do świata idei, należy zbadać naturę narzędzia, którym wiedzę o ideach zdobywamy, a więc umysłu, czy też mówiąc słowami Platona – duszy. Schemat platońskiej koncepcji duszy przedstawić można następująco[7]:

dusza jest nieśmiertelna (To bowiem, co się zawsze porusza, jest nieśmiertelne), ona jest motorem napędzającym ciało;dusza, zanim przyoblekła się w ciało i zamieszkała w nim niczym „ślimak w skorupie”, przebywała w świecie idei;dusza, zstępując w ciało, zapomina o wszystkim, czego nauczyła się w świecie idei;dusza, chcąc zdobyć wiedzę musi odtworzyć to, czego doświadczała w świecie idei.

Według Platona ludzi od reszty świata materialnego odróżnia to, że mają duszę, która pochodzi wprost ze świata idei. Podobnie jak idee jest więc ona wieczna, niestworzona i niezniszczalna. Dusza, należąc do świata idei może poznawać idee. Inną cechą duszy jest zdolność do poruszania się samej z siebie. Z ideą nieśmiertelności duszy wiąże się idea jej preegzystencji: istniała ona przed narodzeniem i została uwięziona w ciele, które jest jej grobem. Jej celem jest zatem odrzucenie ciała przez śmierć i powrót do świata idei. Platon dzielił duszę na trzy części: na boski rozum oraz należące częściowo do świata postrzeżeń szlachetniejszą popędliwość i niższą pożądliwość.