Dzień dobry! Z wielkim zaciekawieniem czytałam Wasz artykuł dot. reinkarnacji. Mam pytanie: kiedy dusza "wychodzi" z kamienia? Pozdrawiam.

 ODPOWIEDŹ FN

Na początku przypomnijmy, że napisaliśmy w tym tekście o tym, że w każdym najmniejszym przedmiocie jest „dusza”, choć nieskończenie bardziej prosta niż ta, która jest w człowieku. Ale jest! Absolutną rację miał Platon mówiąc o tym, że jest świat „ducha” przepełniający materię, każdą jej cząstkę.

Najważniejszą cechą filozofii Platona był idealizm, to znaczy przekonanie, że świat składa się z przedmiotów realnych i ich idei. Idee są rzeczywiste, wieczne i zawsze zachowują wyższość nad tym, co realne - to była fantastyczna intuicja wielkiego filozofa, który przeczuwał istnienie duszy także zwierząt czy roślin, a także przedmiotów. Innymi słowy, Platon uważał, że to świat idei ma charakter pierwotny, a byt widzialny jest tylko jego niedoskonałym odbiciem. Filozof był przekonany o dualnym charakterze bytu (jego dwoistości). Świat dzieli się zatem na materię i ducha. Został stworzony przez Demiurga i ma określoną celowość. Człowiek według Platona składa się natomiast z ciała i nieśmiertelnej duszy. Duch pełni funkcję nadrzędną wobec fizyczności i w przeciwieństwie do niej jest wieczny (zagadnieniom duszy poświęcił Platon przede wszystkim „Fedona”).

Mówić krótko: podniesiony przez nas na polu kamień ma „swoją duszę”. Co zrobić, aby ją z tego kamienia uwolnić? Zniszczenie kamienia jest takim dość dramatycznym „uwolnieniem”, ale… mamy ciekawostkę. Otóż sam fakt, że takim kamień jest podniesiony przez istotę tak potężną duchowo jak człowiek sprawia, że jego „dusza” robi ogromny krok do przodu. Dlatego także przedmioty wokół nas trzeba traktować z odpowiednim szacunkiem. Oczywiście nie chodzi o popadanie w wariactwo i przesadę, ale czym jest dbanie o środowisko naturalne? To nic innego, jak obdarzanie roślin i ziemi należnym im szacunkiem. Z zwierzętach nawet nie piszemy, bo to jest oczywiste, ale zwierzęta są prawie na tym samym regale co my, choć „półkę niżej”.

Czy pamięta pani bajki i baśnie o tym, że ktoś tam „zaklął kogoś w kamieniu”? Myśli pani, że były to takie bajki dla dzieci?! Nic z tego – mając wiedzę i moc można uwięzić dowolną duszę w przedmiocie materialnym, jak kamień czy cokolwiek mającego formę fizyczną. Znamy takie historie, kiedy egzorcysta zrobił tak z niebezpiecznym demonem… fascynujące i jednocześnie nieprawdopodobne, ale są takie historie.

I na koniec: są ludzie, którzy przytulają się do drzewa i coś mu mówią. Jesteśmy pewni, że to drzewo w jakiś sposób odbiera takie słowa. Podobnie inne rośliny. A także – choć na mniejszym poziomie – dotyczy to tego kamienia, który podnosimy na polu do ręki. Otaczają nas miliardy istot, ruchomych i nieruchomych, a my jesteśmy „koroną stworzenia” która może zmieniać ich los nawet jednym słowem. Mamy wielką moc, a z nią wiąże się wielka odpowiedzialność. Taką istotą jest także nasza planeta. Ona też ma „duszę”! O wiele potężniejszą niż polny kamień. Skomplikowany jest ten świat, ale im więcej o nim wiemy, tym zalecamy większy szacunek do wszystkiego wokół. Zwierzęta, ludzie, rośliny – to jasne, ale dotyczy to także tzw. materii nieożywionej, jak kamienie… Taka filozofia jest zgodna z tzw. „zasadami kreacji”, o których mówią obce cywilizacje przybywające na Ziemię. Kiedyś trudno nam było to zrozumieć, ale dziś im więcej wiemy o świecie, tym bardziej dostrzegamy "jedność wszystkiego ze wszystkim".