Z poczty FN: 

Szanowny Panie Robercie,

​Piszę do Pana, ponieważ od lat śledzę Pana działalność i zawsze z dużą uwagą wsłuchuję się w Pana spostrzeżenia dotyczące tajemnic ludzkiej świadomości. Chciałbym podzielić się z Panem pewnym wspomnieniem, które wraca do mnie od ponad 50 lat.

​Jako kilkuletnie dziecko, stojąc przy oknie w przedszkolu, patrzyłem na szary, jesienno-zimowy poranek i pierwsze płatki śniegu. W tamtym momencie, zamiast dziecięcej beztroski, poczułem niezwykłą, głęboką refleksję, niemalże dorosły egzystencjalny wgląd. Czułem to bardzo wyraźnie jako: „proszę, i znowu tu jestem”. To uczucie „powrotu” i nagłego przebudzenia świadomości w ciele dziecka do dziś wydaje mi się czymś fascynującym i w pewnym sensie niepokojącym. Czy według Pana takie „przebłyski” w dzieciństwie mogą być czymś więcej niż tylko przypadkowym stanem umysłu?

​Będę wdzięczny za każdą refleksję z Pana strony.

Komentarz FN:

Dziękujemy za tę relację. To bardzo poruszające wspomnienie.

U małych dzieci dość często pojawiają się krótkie, ale bardzo wyraźne odczucia, które mogą mieć związek z pamięcią poprzednich wcieleń. Nie zawsze są to konkretne obrazy czy wydarzenia. Czasem jest to po prostu silne poczucie: „już tu byłem”, „wróciłem”, „znam to”. Takie chwile mogą trwać bardzo krótko, a mimo to pozostać w pamięci na całe życie. Dziecięca świadomość nie jest jeszcze tak mocno ukształtowana przez schematy i przekonania dorosłych. Dzieci mają też często silniejszy kontakt ze światem duchowym. Prawdopodobnie dlatego pewne wspomnienia i odczucia pojawiają się u nich łatwiej i bardziej bezpośrednio. Więc tak, jak najbardziej takie „przebłyski” w dzieciństwie mogą być i zwykle są czymś więcej. 

Jest to temat bardzo ciekawy i wart głębszego poznania. Zachęcamy również do przeczytania historii Anny: https://nautilus.org.pl/xxi-pietro,1337,20-lutego-2026--schody-do-nieba---moje-dzieciece-przeblyski-.html