Już 5000 lat temu ludzie używali broni z kosmicznych stopów. Najlepsze ostrza były wykuwane z tego, co ówcześni ludzie znajdowali w meteorytach, które upadły na Ziemię. Nowe badania pokazują, że w epoce brązu nie było innej możliwości wytworzenia metalowych przedmiotów.

Prawie wszystkie żelazne narzędzia w epoce brązu zostały wykute z pozaziemskich materiałów. Wykorzystywano do tego metal znajdujący się w meteorytach. Ludzie wtedy nie znali jeszcze sposobu wytwarzania metalu z rudy żelaza. Zgodnie z nowymi badaniami, większość - a być może nawet wszystkie - metalowych broni i narzędzi znalezionych z tamtych czasów, ma właśnie kosmiczne pochodzenie - podaje portal sciencealert.com.

Naukowcy przeanalizowali artefakty muzealne z różnych stron świata. Badali m.in. eksponaty pochodzące z Egiptu, Turcji, Syrii i Chin. Sprawdzali je za pomocą specjalnych urządzeń wykorzystujących promienie rentgenowskie. Odkryli w ten sposób, że wszystkie one mają to samo pochodzenie. Przybyły na Ziemię z kosmosu.

- Większość, a może nawet wszystkie metalowe przedmiotu z epoki brązu pochodzą z żelaza meteorytowego – mówi autor badań, Albert Jambon.

Badania potwierdziły skuteczność rentgenowskiej metody. W metalach z meteorytów znajduje się duża zawartość niklu. Ten pierwiastek znaleźli również naukowcy w badanych przez siebie przedmiotach. W dalszej kolejności, mają przynieść odpowiedź na pytanie, kiedy człowiek po raz pierwszy w historii wytopił rudę żelaza. Wśród najsłynniejszych narzędzi, które mają pozaziemskie pochodzenie, znajduje się sztylet Tutanchamona.

Brąz był głównym metalem z wyboru dla narzędzi, broni i biżuterii w epoce brązu. Stąd właśnie nazwa epoki, która rozpoczęła się około 3300 roku p.n.e. Stop był trwały i łatwo dostępny, wytwarzano go przez wytapianie miedzi i mieszanie jej z cyną oraz innymi metalami. Epoka żelaza rozpoczęła się dopiero 2000 lat później. Wtedy człowiek nauczył się wytapiać żelazo z jego rudy. Dlatego historycy zawsze byli zaskoczeni obecnością żelaznej broni i narzędzi pochodzących z epoki brązu. W tamtych czasach były one wyjątkowo rzadkie i bardzo cenne.

źródło: https://www.o2.pl/artykul/juz--lat-temu-ludzie-uzywali-broni-z-kosmicznych-stopow-najlepsze-ostrza-6195538699921537a

Epoka brązu – epoka prehistorii, następująca po epoce kamienia, a poprzedzająca epokę żelaza. Epoka ta ma zróżnicowane ramy czasowe, zależne od terenu występowania. Najwcześniej, na południowym Kaukazie i w obszarze Morza Egejskiego, w III tysiącleciu p.n.e., wykształciły się ośrodki, w których opanowano umiejętność obróbki metali. W Egipcie i na Bliskim Wschodzie (Dżemdet Nasr), za początek epoki brązu przyjmuje się umownie rok 3400 p.n.e., w Europie Południowej 2800 p.n.e., na terenach dzisiejszych wschodnich Niemiec i zachodniej Polski 2200 p.n.e. Koniec epoki brązu przypada na lata 1000–700 p.n.e.

Nazwa epoki pochodzi od używanych wówczas powszechnie narzędzi z nowo wprowadzonego surowca – brązu, czyli stopu miedzi z cyną o stosunku 9:1 (Brąz antyczny był stopem miedzi z cynkiem – mosiądzem). Przykładem przedmiotów z brązu są: siekiery, dłuta, młoty, motyki, sierpy, noże, ozdoby, broń (miecze, topory, ostrza do włóczni, groty, części pancerzy). Brąz pojawił się w Egipcie i Mezopotamii około 3500 p.n.e. Czasem zamiast cyny do produkcji stopu stosowano ołów lub antymon (Węgry). Brąz jest znacznie twardszy od miedzi, dlatego zastąpił ją po okresie eneolitu. Jednakże nadal był materiałem na tyle miękkim, że jeszcze w ciągu jednej bitwy wykuta z niego broń wyginała się, przez co była niezdatna do dalszego użytku. Potrzebną do jego produkcji miedź i cynę uzyskiwano w kopalniach odkrywkowych.

źródło: wikipedia