Dzień dobry Panie Robercie,

chciałabym opowiedzieć Panu historię, która od wielu lat nie daje mi spokoju. Jest w niej tyle niezwykłych zbiegów okoliczności, że do dziś nie wiem, czy wszystko można wytłumaczyć przypadkiem.

Mój ojciec zginął tragicznie, mając zaledwie 24 lata. Został zabity nożem. Ja miałam wtedy zaledwie 11 miesięcy.

Ale historia mojego urodzenia zaczęła się dużo wcześniej i jest bardzo skomplikowana.

Mój ojciec ukrył przed moją mamą, że miał żonę. Co więcej, jego żona była wtedy w ciąży. Kiedy moja mama zaszła ze mną w ciążę, ojciec tak bardzo naciskał na nią, żeby usunęła ciążę, że moja mama naprawdę chciała poddać się aborcji. Była sama, przestraszona i nie widziała innego wyjścia. I wtedy wydarzyło się coś, co do dziś uważam za niezwykle ważne.

Moja mama całkiem przypadkiem poznała mężczyznę, który dowiedział się o jej sytuacji i nie pozwolił jej usunąć ciąży. To właśnie dzięki niemu mama zdecydowała się mnie urodzić.
Gdyby nie to przypadkowe spotkanie, prawdopodobnie nie byłoby mnie dzisiaj.

Później okazało się, że dziecko mojego ojca i jego żony zmarło po porodzie. Ojciec obawiał się, że jego żona dowie się o mojej mamie i o mnie, a wtedy go zostawi. Dlatego bardzo szybko z żoną mieli kolejne dziecko.

Urodziła się moja siostra. Jest ode mnie zaledwie 8 miesięcy młodsza.

I tutaj pojawia się kolejny niezwykły szczegół - moja siostra urodziła się dokładnie w dniu urodzin mojej mamy.

Ja natomiast całe życie miałam w sobie ogromną tęsknotę za ojcem. To jest coś, czego nigdy nie potrafiłam sobie wytłumaczyć. Miałam przecież tylko 11 miesięcy, kiedy zginął. Nie mogłam mieć wielu świadomych wspomnień. A mimo to przez całe życie bardzo za nim płakałam i tęskniłam.

Czasami sama zadawałam sobie pytanie:

„Jak można tak bardzo tęsknić za człowiekiem, którego się praktycznie nie znało?”

I było jeszcze coś.

Przez całe życie byłam przekonana, że znam datę jego śmierci.

Nie potrafię powiedzieć, skąd to wiedziałam. Nikt nigdy tej daty mi nie podał, bo moja mama sama nie wiedziała, kiedy zmarł. Ukrywała mnie przed tamtą rodziną. Po prostu miałam w sobie bardzo silne przekonanie, że ją znam.

Byłam tego pewna na 100 procent.

Jednocześnie nigdy wcześniej nie byłam na jego grobie. Nie czułam takiej potrzeby. W moim odczuciu był człowiekiem, którego nie znałam i którego nie pamiętałam.

Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy poznałam mojego przyszłego męża.

Pewnego dnia mój teść opowiedział mi bardzo dziwną historię. Był na cmentarzu przy grobie swojego kolegi. Kiedy już miał wracać, coś go nagle „ciągnęło” dalej, żeby jeszcze kawałek się przejść.

Poszedł więc dalej - właściwie bez żadnego konkretnego powodu - i całkiem przypadkiem trafił na grób mojego ojca.

Na grobie znajdowało się jego zdjęcie.

Kiedy mój teść wrócił, opowiedział mi o tym i powiedział, że od razu zwrócił uwagę na podobieństwo. Stwierdził, że jestem do mojego ojca tak podobna, że aż trudno w to uwierzyć.

Ta sytuacja sprawiła, że znowu zaczęłam intensywnie myśleć o dacie śmierci ojca. Moje dziwne przekonanie, że znam tę datę, stało się jeszcze silniejsze. Postanowiłam więc pojechać na cmentarz i sprawdzić, czy moja intuicja rzeczywiście coś mi podpowiadała.
Nawet mój mąż się ze mnie śmiał. Powiedział, że przecież nie ma możliwości, żebym znała datę śmierci człowieka, którego nie znam. Znałam tylko jego imię, nazwisko i wiedziałam, skąd pochodził.

Pojechałam więc na cmentarz.

Gdzie leżał w grobie, wiedziałam, ponieważ w wieku 18 lat ujawniłam się jego żonie. Chciałam wtedy poznać swoje rodzeństwo.

Kiedy wróciłam do domu, mój mąż zapytał mnie ze śmiechem:

„I co? Znasz tę datę śmierci?”

Odpowiedziałam:

„Tak.”

„To dzień Twoich urodzin…”