Dzień dobry, Panie Robercie,

Chciałbym podzielić się niezwykłym wydarzeniem (przynajmniej dla mnie, bo porównując je do historii, które Pan opowiada, to może nie aż tak niesamowitym), które miało miejsce już kilka lat temu.

Mianowicie, kiedy chodziłem do pierwszej klasy liceum w Nowym Sączu, było to w 2004 roku, na lekcji geografii, kiedy poszedłem do tablicy, koledzy ukradli mi atlas ze stolika. To była klasa, w której większość osób pochodziła z biednych rodzin, więc ukradli go pewnie dla pieniędzy, żeby sprzedać w antykwariacie. A ja byłem niestety zmuszony kupić nowy atlas.

I teraz najważniejszy punkt. Mimo iż studiowałem w Krakowie, to swoją obecną żonę poznałem na trzecim roku studiów (rok 2010) przez internet, na tak zwanym czacie. Pochodziła wtedy z małej wioski oddalonej o ok. 10 km od Nowego Sącza. Zaczęliśmy się spotykać i tak zostaliśmy parą.

Po jakimś czasie znajomości (już nie pamiętam dokładnie, ale to był może rok 2012, może 2013), kiedy byłem u niej w domu, rozmawialiśmy z nią i jej rodzicami o jakimś kraju i chcieli zobaczyć, gdzie on leży na mapie. Wtedy moja ówczesna dziewczyna poszła i przyniosła atlas.

Zacząłem go przeglądać i włosy stanęły mi dęba. To był ten sam atlas, który kilka (prawie 10) lat wcześniej ukradli mi na lekcji geografii! Poznałem go po niezmazanych zapiskach, które w nim robiłem, i po swoim piśmie. Ten atlas moja żona zakupiła w antykwariacie, kiedy jeszcze w ogóle się nie znaliśmy.

Czy to przypadek? Wydaje się niemożliwe. Słuchając Pana wywiadów oraz po lekturze Pana książki, śmiem twierdzić, iż to było „pisane z góry”.

Pozdrawiam Pana serdecznie jako wierny fan i słuchacz. Z niecierpliwością wyczekuję następnej książki.