Witam serdecznie.....po przeczytaniu artykułu na temat przeczuwania
zbliżającej się śmierci chciała bym sie podzielić własnym przeżyciem.W
grudni 2007r.zmarł mój mąż.Pół roku przed tym jadąc w tramwaju po
córek,zamyśliłam się,praktycznie wyłączyłam się z otaczającego mnie
gwaru,byłam zmęczona i chciało mi sie spać.Nagle przed oczami w
wyobraźni zobaczyłam dwie karetki pogotowia,znajomych z pracy(ja i mąż
pracowaliśmy w jednej firmie)na ziemi leży ubrany w ciemne spodnie i
czerwony sweter mój mąż,jest reanimowany!przy nim klęczę ja!jakiś
policjant mnie odciąga,jest zimno!Nagle oprzytomniałam,dalej jechałam w
tramwaju,i płakałam!dosłownie zanosiłam się płaczem!pomyślałam sobie
boże!zabierz ode mnie te okropne myśli......Wyobraźcie sobie sobie
teraz!jest 10.12.2007.godzina 21/43 a to wszystko dzieje się
naprawdę!mąż zmarł na zawał...wszystko wyglądało dokładnie tak jak w
mojej wizji...........

[...] Niedawno czytałam artykuł o tym jak się umiera. Była to analiza popularnonaukowa z opisem zmian biochemicznych zachodzących w organach oraz wrażeniach psychicznych jakie temu procesowi (z dużym prawdopodobieństwem) towarzyszą. Użyto tam stwierdzenia "zapadać się w sobie". Tego samego określenia użył pan Jackowski opowiadając o kontakcie z nieżyjącym panem Rymuszko. Pan Marek pokazał mu moment odejścia jako zapadnięcie się w sobie.
Załączam link do "podróży fraktalnej". Skojarzyła mi się z podróżą w głąb siebie... Kolejne odsłony fraktali jak kolejne wszechświaty. Może to jest jakiś klucz do zrozumienia złożoności rzeczywistości, w której żyjemy.