Dziś jest:
Poniedziałek, 16 grudnia 2019

"Kto raz znalazł sam siebie, nie może stracić nic na tym świecie. A kto raz zrozumiał człowieka w sobie, zrozumie wszystkich ludzi" S. Zweig

XXI Piętro
HISTORIE PRZESŁANE PRZEZ ZAŁOGANTÓW
Wyślij swoją historię - kliknij, aby rozwinąć formularz


Zachowamy Twoje dane tylko do naszej wiadomości, chyba że wyraźnie napiszesz, że zezwalasz na ich opublikowanie. Adres email do wysyłania historii do działu "XXI Piętro": xxi@nautilus.org.pl

Twoje imię i nazwisko lub pseudonim

Twój email lub telefon

Treść wiadomości

Zabezpieczenie przeciw-botowe

Ilość UFO na obrazie




Dziwne zdarzenie w nocy
Pon, 12 luty 2018 08:10 komentarze: 3 czytany: 2907x

Witam wszystkich. Chciałbym podzielić się swoja historią, która miała miejsce około rok temu. Dawniej niejednokrotnie doświadczałem tzw. paraliży przysennych, ale zauważyłem od jakiegoś czasu, że teraz mam z tym spokój. Zdarzają się one już bardzo rzadko i podobne były do większości historii opisywanych na tym portalu, więc nie ma sensu bym to powtarzał. Chcę natomiast opisać coś, co zdarzyło mi się.......

czytaj dalej

Witam wszystkich. Chciałbym podzielić się swoja historią, która miała miejsce około rok temu. Dawniej niejednokrotnie doświadczałem tzw. paraliży przysennych, ale zauważyłem od jakiegoś czasu, że teraz mam z tym spokój. Zdarzają się one już bardzo rzadko i podobne były do większości historii opisywanych na tym portalu, więc nie ma sensu bym to powtarzał.
Chcę natomiast opisać coś, co zdarzyło mi się tylko raz w życiu i dało wiele do myślenia. O czymś takim tu ani nigdzie indziej nie czytałem. Historia jest krótka i byłbym bardzo wdzięczny wszystkim którzy mieliby w tej kwestii coś do powiedzenia, gdyż ja nie rozumiem czego wtedy doświadczyłem A więc do rzeczy.

Otóż śpiąc sobie smacznie w środku nocy zostałem nagle gwałtownie wybudzony przez rozbłysk światła w... głowie. Dokładnie tak. Śpię zawsze po ciemku, gdyż przy świetle bym nie zasnął i naraz ujrzałem- choć to złe chyba słowo, bo oczy miałem zamknięte- gwałtowne światło jakby w mózgu. Coś jak błyskawica wewnątrz głowy. Trwało to sekundę i wywołało niezwykle mocny paraliż całego ciała. Byłem cały czas przytomny, gdyż ten rozbłysk mnie obudził. Nie ma mowy o śnie, świadomość była już jak za dnia. Ale paraliż był inny niż ten opisywany standardowo przez internautów. Czułem się jak podłączony do prądu. Dosłownie.

Całe ciało było skurczone i drżałem jakby ktoś raził mnie wysokim napięciem. Nie mogłem nic zrobić, wykonać jakiegokolwiek ruchu dopóki mnie to trzymało. Nie miałem żadnych wizji. Po prostu jakbym był podłączony do wysokiego napięcia. Wszystko trwało kilkanaście sekund, było bardzo dynamiczne i nagle samo ustało. Skurcz całego ciała ustąpił i mogłem się ruszać. Natomiast serce waliło mi jak oszalałe, jakbym przebiegł sprintem kilkadziesiąt metrów. A przecież nie wychodziłem z łóżka! Mysłałem, że mi wyskoczy z piersi.

Byłem tym zajściem bardzo zaskoczony i delikatnie przerażony. Jeśli ktoś z szanownych komentatorów wie czego wtedy doświadczyłem, bardzo proszę o odpowiedź. Zaznaczę jeszcze, że jestem całkowicie zdrowy, nie mam żadnej padaczki ani innych chorób. To było jednorazowe zdarzenie w moim zyciu. Pozdrawiam wszystkich.


I jeszcze jedna historia z tych nadesłanych "w ostatnich godzinach" na pokład okrętu Nautilus.

[...] Witam,

od ponad roku wraz z moją przyszłą żoną przeprowadziliśmy się do domu - wynajmujemy go. Jednak na dzień dobry - czuliśmy, że coś jest nie tak, ktoś tu jest. Czujemy, że jest pewna starsza kobieta, niska, zgarbiona oraz mężczyzna - bardzo wysoki (ok. 2m), zawsze na czarno ubrany - pokazywał nam się, czasem czujemy dodatkowe dwie osoby, moja dawno zmarła ciocia i dawno zmarły krewny przyszłej żony - jednak ich czuliśmy wcześniej, jednak nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Na chwilę obecną mamy bardzo niebezpieczne hobby - jazda motocyklem i sporo podróżujemy samochodem, zawsze jak coś się dzieje, to czujemy, że Oni są z nami. Jednak nie jestem pewien, czy to podświadomie czujemy - czy faktycznie tak jest? Co o tym sądzicie?

Może polecicie nam jakieś lektury? Jeżeli chcieli byście więcej informacji do artykułu - nie widzę problemów, często o tym z przyszłą żoną rozmawiamy. Zauważyliśmy, że jak mówimy na głoś "hej, mamy problem, prosimy o pomoc" to zawsze ona się pojawia, w różny sposób - ale wiemy że to nie znikąd. Proszę o odpowiedź na te pytania

pozdrawiam
[dane do wiad. FN]

Jesteśmy w kontakcie z autorem historii i poprosiliśmy go o bardziej szczegółowy opis.



zwiń tekst



Przez to wydarzenie bałem się mgły...
Czw, 8 luty 2018 01:47 komentarze: 22 czytany: 4611x

Szanowna Zalogo NautilusaChcialbym podzielic sie moja historia, ktora sie wydarzyla, aczkolwiek malo kto da temu wiare, bo wiele razy bylem wysmiewany i pukano sie w czolo gdy opowiadalem co mi sie przytrafilo, co prawda sam nie do konca rozumiem co sie stalo, i dobrze by mi ktos wyjasnil. Znalazlem kilka podobnych historii na stronie Nautilusa, chodzi o zaginiecia we mgle, lub zaburzenia poczucia.......

czytaj dalej

Szanowna Zalogo Nautilusa
Chcialbym podzielic sie moja historia, ktora sie wydarzyla, aczkolwiek malo kto da temu wiare, bo wiele razy bylem wysmiewany i pukano sie w czolo gdy opowiadalem co mi sie przytrafilo, co prawda sam nie do konca rozumiem co sie stalo, i dobrze by mi ktos wyjasnil. Znalazlem kilka podobnych historii na stronie Nautilusa, chodzi o zaginiecia we mgle, lub zaburzenia poczucia czasu i przestrzeni, mnie to dotknelo.

Zdarzylo sie to 20 lat temu, wiosna 1987 lub 1988 roku, koniec kwietnia lub poczatek maja, pamietam, ze trzeba bylo za komuny isc w pochodzie pierwszo majowym, czego nikt nie lubil i na pare dni przed jak i po swiecie jeszcze o tym dyskutowano, a zdarzylo sie to w okolicach 1 Maja. Dzisiaj mieszkam za granica, brak polskich czcionek widac w emailu, to efekt "uboczny", sprawa ktora opisze, nie lubie tego, bo to byl wrecz koszmar, snilo mi sie potem wiele razy, i mam wstret do mgly, przez wiele lat po prstu balem sie mgly.

CO sie wydarzylo? 20 lat temu wybralem sie na wies, do rodziny, mialem dlug ktory wtedy oddalem, pojechalem na wies, na weekend, w sobote wybralem sie pieszo na sasiednia wies, do dalszej rodziny, po prostu odwiedzic, odleglosc moze 2-2,5 km, zwykle zajmowalo mi to jakies 30-45 minut marszu, w niedziele rano juz wracalem, kilka minut po 9tej rano wyszedlem,  poniewaz po poludniu mialem powrotny autobus, no i przytrafilo mi sie, cos czego nie rozumiem, mianowicie: na odcinku ktory wracalem "pochlonela mnie mgla" "zagubilem sie we mgle" jak moge to okreslic, czy jakos tak, po prostu sobie szedlem, asfaltowa droga, bylo chlodno, po drodze pasemka mgly, rzadkiej mgly, przy drodze pastwiska, na nich krowy, i w odali jakis row melioracyjny czy cos takiego, stamtad te pasemka mgly szly, nagle w pewnym momencie, w jednym z takich przejrzystych obloczkow mgly zrobilo sie bardzo gesto, co mnie mocno zdziwilo, bo kilka sekund wczesniej widzialem na wylot przez te mgle, tak rzadka byla, a tu nagle jak wyciagnelem reke przed siebie to palcow nie widzialem.




Mocno mi sie to nie spodobalo, bo mogl mnie samochod najechac przy takiej widocznosci, do tego przy drodze byl row z woda i blotem, a nie chcialem wpasc w row, i zostawic but w blocie, jak mi sie juz kiedys przytrafilo, bo buty za komuny to bylo "dobro luksusowe", wiec bardzo powoli zaczelem stawiac kroki przed siebie wyczuwajac asfalt i nadstawiajac ucha (jadace samochody), nagle w ktoryms momencie stracilem twardy asfalt pod nogami, zrobilo sie miekko jakby trawa, zaczelem sie obawiac ze zaraz wpadne do przydroznego rowu z woda, zaczelem isc bardzo powoli w tej mgle, kilkanascie moze krokow zrobilem i mgla zaczela sie rozrzedzac, przeswity sie pojawily, poczulem ulge, jeszcze kilkanascie krokow i wyszedlem z mgly.

Oslupialem, zobaczylem zupelnie inny krajobraz niz wczesniej mi znany, wczesniej widzialem  w oddali wioske, domy, obok mnie zaraz przy drodze pastwiska, krowy na nich, daleko las, a teraz pustkowie, doslownie nic, plaski po horyzon teren, pusty, zadnych domow, wsi, asfaltowej drogi, krow, nic, tylko cos jak step, suchy step, krotka wyschnieta trawa, jednostajny krajobraz, kilka pojedynczych drzew w oddali, teren plaski po horyzont

Mmyslalem ze zabladzilem w tej mgle, ale nigdzie w Polsce nie ma takiego krajobrazu, nie moglem odejsc daleko od drogi,a  tu nawet tej drogi nie bylo, totalne pustkowie, zaniepokoilem sie gdzie ja jestem, mgla sie gdzies rozwiala a ja zadnych ludzi nawet nie widzialem, postanowilem isc przed siebie w nadziei ze kogos spotkam to sie zapytam gdzie jestem, zaczelem tak isc przed siebie, i to sporo, i nic nie natrafialem, ciagle ten jednostajny step, zadnych drog, budynkow, nic, zadnych sladow dzialanosci czlowieka, zadnych zwierzat, dzikich, ani gospodarskich, nawet ptaki tam nie lataly, mocno sie zaniepokoilem tym, zrobilo mi sie goroco, wczesniej jak wyszedlem z domu bylo chlodno, mialem na sobie kurtke,a teraz musialem ja zdjac, bylo parno i goroco, mimo ze slonca nie widzialem, niebo bylo jednolicie szare, zadnego slonca przez chmury, duszno i goroco, szedlem dosc dlugo i niczego nie znalazlem, mocno sie tym przestraszylem.

Nie rozumialem tego jak ja moglem zabladzic we mgle i gdzie sie znalezc, jak sie tym marszem zmeczylem, ustalem zeby odpoczac, wtedy znow przede mna pojawila sie mgla, nie spodobalo mi sie to, skad tam mgla, nie bylo tam widac zadnej wody tylko ten suchy step, a tu mgla plynie na mnie, chcialem uciekac ale zmeczenie wzielo gore i mgla mnie ogarnela, stanelem w miejscu mocno tym przetraszony i czekalem co sie stanie.

Mgla sie zaczela robic przejrzysta, az  nie moglem uwierzyc wlasnym oczom, znow bylem  w znajomym miejscu, obok asfaltowej drogi, na pastwisku, kilkanascie krokow od miejsca gdzie po raz pierwszy mgla mnie ogarnela, bylem zmeczony i spocony, z kurtka na ramieniu, ale sily mi wrocily i migiem przeskoczylem przydrozny row i pomaszerowalem do domu rodziny, jak wszedlem spojrzalem na zegar, dochodzila trzynasta, wyszedlem z drugiej wioski kilka minut po 9tej, i odcinek ktory zwykle moglem przjesc przz pol godziny(max, 45 minut) przeszedlem w ponad 3 h, gdzie ja bylem?

W tamtej okolicy ani nigdzie w Polsce nie ma takiego stepu, jezeli ide jakies 4 km/h to powinienem przejsc jakies 12 km, a przeszedlem na tej drodze i lace we mgle kilkadziesiat krokow, jak ja znalazlem sie na tej lace skoro bylem na asfaltowej drodze, i odzielal mnie przydrozny row z woda, w tej mgle nei wpadlem w niego a jakos sie te kilkadziesiat krokow przemiescilem, co sie ze mna tam stalo, czy ktos mi to moze wyjasnic bez pukania sie w czolo? wiele razy sie zastanawialem nad tymi pytaniami.

Jak to powiedzialem ludziom to zaraz zaczely sie smiechy ze mnie, tacy ludzi sa, pytano sie ile i co wypilem, naprawde, nie pilem tamtego rana zadnego alkoholu,  narkotykow w tamtych czasach nie bylo, o nadprzyrodzonych rzeczach za komuny sie nie mowilo. Naprawde, potem mialem koszmary, snilo mi sie ze ja na tym stepie umieram z pragnienia i glodu, przez wiele lat balem sie mgly, balem sie ze jak wejde to z drugiej strony zobacze cos innego,
Czy ktos mi to wyjasni?
pozdrawiam
 
[dane do wiad. FN]



zwiń tekst



Czarna otchłań - niewytłumaczalna sytuacja w domu!
Nie, 4 luty 2018 10:46 komentarze: 2 czytany: 3858x

[...] Witam, Chciałbym pozostać anonimowy, mieszkam w płd-wsch Polsce. Sprawa którą pragnę opisać zdarzyła się około 20 lat temu. Mam 32 lata, wtedy byłem młodzikiem - około 12 lat. Pamiętam to do dzisiaj.Byłem w domu razem z kolegą, bez rodziców. Mieszkałem w bloku. Dzień, rodzice nie wrócili jeszcze z pracy. Siedzieliśmy w dużym pokoju, układ pomieszczeń pozwalał widzieć przedpokój prowadzący do.......

czytaj dalej

[...] Witam, Chciałbym pozostać anonimowy, mieszkam w płd-wsch Polsce. Sprawa którą pragnę opisać zdarzyła się około 20 lat temu. Mam 32 lata, wtedy byłem młodzikiem - około 12 lat. Pamiętam to do dzisiaj.
Byłem w domu razem z kolegą, bez rodziców. Mieszkałem w bloku. Dzień, rodzice nie wrócili jeszcze z pracy. Siedzieliśmy w dużym pokoju, układ pomieszczeń pozwalał widzieć przedpokój prowadzący do wyjścia i rozwidlający się do wejścia do kuchni. Kuchnia była również widoczna. Z kolegą siedzieliśmy i rozmawiali, nagle oboje spotrzegliśmy że kuchnia wypełnia się "czernią"

Czarna ściana rosła i rosła pochłaniając kuchnię i zmierzając w stronę korytarza. Przerażeni rzuciliśmy się do ucieczki, mijając tą ścianę poczułem jej silną "czerń" nieprzenikalna, gęsta czerń. Wybiegliśmy na korytarz, serca waliły jak dzwony, zamykałem drzwi kluczem - miałem wrażenie że to nam pomoże... w tym momencie od wenwątrz ktoś głośno trzykrotnie zapukał w drzwi...
Opowiadaliśmy o tym rodzinom, oczywiście nikt nam nie uwierzył, a mnie to męczy do tej pory przez tyle lat.
Co to mogło być, może jakieś sugestie...? Dziękuje i bardzo serdecznie pozdrawiam,

Łukasz




zwiń tekst



Dziwne wydarzenia przed śmiercią babci
Czw, 1 luty 2018 09:55 komentarze: 1 czytany: 3558x

Na początku mojej historii chcę powiedzieć, że dziś wcześnie rano zmarła moja kochana Babcia :(. Piszę, żeby trochę ukoić smutek, a trochę żeby podzielić się z innymi ludźmi tym, co działo się przed jej śmiercią. Jakieś trzy lata temu zaniemogła i od tamtej pory leżała w łóżku, aż do swojej śmierci.Jakiś rok temu przestała kontaktować, co się z nią dzieje i poznawać otoczenie. Przydarzały się jej .......

czytaj dalej

Na początku mojej historii chcę powiedzieć, że dziś wcześnie rano zmarła moja kochana Babcia :(. Piszę, żeby trochę ukoić smutek, a trochę żeby podzielić się z innymi ludźmi tym, co działo się przed jej śmiercią. Jakieś trzy lata temu zaniemogła i od tamtej pory leżała w łóżku, aż do swojej śmierci.

Jakiś rok temu przestała kontaktować, co się z nią dzieje i poznawać otoczenie. Przydarzały się jej przebłyski świadomości, gdy kogoś poznawała, lub zdarzało się że dziękowała za opiekę nad nią. Jakiś miesiąc temu, gdy z moją babcią zaczęło być już gorzej zaczęły mi się dziwne sny, a można powiedzieć nawet nawiedzenia, gdy była nieprzytomna. Doświadczenia te spotkały całą rodzinę - mnie, moją córeczkę i moich rodziców.

Mój tato widywał babcię obok siebie i najzwyczajniej w świecie zaczął się trochę bać, mojej mamie przewrócił się pod nogi i stłukł duży wazon, kompletnie bez żadnej przyczyny. W tym samym czasie, o godzinie 5-tej rano w całym moim mieszkaniu zrobiło się zimno, kot przybiegł do mnie do łóżka wystraszony z kuchni (okropnie waliło mu serce i się przytulał do mnie), a mojej córeczce śniło się, że babcia stoi u nas w kuchni (w tym czasie cały czas leżała nieprzytomna).

Po tych wydarzeniach poszliśmy do księdza, ponieważ jak żyję nawiedzenie przez żywą osobę jeszcze nigdy mi się nie przydarzyło! Ksiądz doradził udzielenie sakramentu namaszczenia chorych przez lokalnego księdza parafialnego. Po namaszczeniu chorych dziwne wydarzenia na jakiś czas ustały, a babci zrobiło się troszeczkę "lepiej" (tzn. nie była nieprzytomna przez cały czas).

Minęły święta Bożego Narodzenia - a i tutaj nie obyło się bez dziwnych wydarzeń. Na Święta byliśmy u dziadków i z półki bez przyczyny spadły wszystkie zdjęcia w ramkach, przy czy stłukło się tylko jedno zdjęcie - moje ślubne. Po Sylwestrze Babcia zachorowała na zapalenie lewego płuca i trafiła do szpitala. Odwiedziłam Babcię w szpitalu dwa razy. Za pierwszym razem cały czas spała i nie była przytomna. Mój kochany dziadziuś, który też był w szpitalu wyszedł do toalety, a ja chciałam umyć ręce w umywalce w pokoju szpitalnym. Nad umywalką było lusterko. Myjąc ręcę przez sekundę zobaczyłam w odbiuciu babcię siedzącą na łóżku. Wystraszyłam się, spojrzałam drugi raz i zobaczyłam, że babcia jednak leży na łóżku.

Trochę mną zatrzęsło wewnętrznie i chciałam jak najszybciej wyjść z tego szpitala, a dokładnie - po prostu uciec z tego szpitalnego pokoju! Dziadek chciał obudzić babcię, ale będąc lekko roztrzęsiona powiedziałam do dziadka, żeby jej nie budził! Póżniej przez trzy dni nie mogłam spać, na przemian płakałam, modliłam się i dręczyły mnie okropne myśli! W środku nocy moja córeczka słyszałą krzyk babci, a ja słyszałam jak w przedpokoju o czwartej rano ktoś klasnął w ręce, przy czym zrobiło się wtedy znowu okropnie zimno w domu!

Odwiedziłam babcię w szpitalu po tych trzech dniach i stał się cud! Dosłownie! Przebudziła się i nawet powiedziała kilka słow! Cieszyła się że przyszłyśmy do niej ja i moja córeczka! NIestety - już nie można było opiekować się babcią w domu i po tygodniu w szpitalu trafiła do hospicjum, skierowana przez lekarza. I znowu wydawało się, że stanie się jakiś cud, bo z babcią było jakby lepiej.

Bylismy u niej w Dni Babci i Dziadka. Jednak widok był straszny, babcię już karmiono tylko przez sondę do żołądka, bo zanikł u niej odruch przełykania. Moja babcia zmarła, a ja czuję się strasznie. Chodzę i płaczę, ciężko było mi dziś skupić się na pracy, niedługo pogrzeb. Chcę tylko powiedzieć, że czasami ludzie odchodzą długo i muszą cierpieć, tak jak cierpiała moja Babcia. W takich chwilach zdaję sobie sprawę, że życie każdego z nas kiedyś się skończy. Na koniec chcę powiedzieć wszystkim, którzy to przeczytali: piszę to nie dlatego, aby otrzymać od czytających wyrazy współczucia. Chcę Wam powiedzieć, że jezeli macie kogokolwiek, kogo kochacie całym sercem to okazujcie mu to tak jak potraficie, a przede wszystkim MÓWCIE TYM OSOBOM, KTÓRE KOCHACIE, ŻE JE KOCHACIE - tak po prostu, po ludzku. Przed śmiercią zdążyłam powiedzieć mojej babci, że ją kocham i dziękuje Bogu za tę łaskę (że udało mi się zdąrzyć). Szanujcie drogie dla Was osoby - żebyście nigdy nie żałowali, że czegoś nie zdążyliście dla nich zrobić lub powiedzieć! To tyle. :(

29 stycznia 2018


/grafika: Archiwum FN/



zwiń tekst



Zegar i znak zbliżającej się śmierci
Śr, 31 sty 2018 10:52 komentarze: 2 czytany: 2348x

[...] Witam, Szanowna redakcjo o dłuższego czasu jestem waszym stałym czytelnikiem. Poniżej opiszę wam dziwną historię związaną ze śmiercią mojej babci. Było to 14 lat, byłem wówczas dwunastolatkiem, pewnego sobotniego poranka moja babcia zakomunikowała, że stanął jej zegar ( zegar ścienny z kukułką i wahadełkiem co jakiś czas naciągany ) i ktoś niebawem umrze. Babcia mieszkała na wsi i bardzo często.......

czytaj dalej

[...] Witam, Szanowna redakcjo o dłuższego czasu jestem waszym stałym czytelnikiem. Poniżej opiszę wam dziwną historię związaną ze śmiercią mojej babci. Było to 14 lat, byłem wówczas dwunastolatkiem, pewnego sobotniego poranka moja babcia zakomunikowała, że stanął jej zegar ( zegar ścienny z kukułką i wahadełkiem co jakiś czas naciągany ) i ktoś niebawem umrze. Babcia mieszkała na wsi i bardzo często przyjeżdżaliśmy do niej z siostrą na weekend.

W niedziele babcia stwierdziła, że musi zebrać siano z pola, teraz wiem, że było to niespotykane u niej ponieważ była bogobojną osobą i nigdy nie pracowała w niedziele. Kiedy pakowaliśmy się do domu poprosiła żebyśmy zostali jeszcze jeden dzień, to też było dziwne bo ja miałem szkołę w poniedziałek i nigdy mnie nie nakłaniała żeby odpuścić sobie dzień w szkole, pamietam, że wtedy nawet bardzo chciałem iść do szkoły ponieważ miałem do odbioru kartę rowerową. Jednak zostałem. W poniedziałek około godziny 10.30 bawiliśmy się siostrą w "chowanego", babcia zaproponowała abym wyszedł przez okno ( około 2 metrów nad ziemią ) i schował się w piwnicy.

Złapała mnie za ręce i powoli spuszczała na dół, w pewnym momencie wypadła przez okno. Kiedy upadliśmy okazało się, że babcia ma kilka kropel krwi pod nosem, była nieprzytomna. Pobiegłem szybko do wujka, który kazał mi biec do szkoły (około kilometr drogi od domu babci) aby zadzwonić po karetkę pogotowia. Lekarz pogotowia stwierdził śmierć na miejscu - był to wylew krwi do mózgu.

Jak stwierdził lekarz, głupi pomysł babci z wychodzeniem przez okno był spowodowany wylewem do mózgu, który miał miejsce na kilka bądź kilkanaście minut przed śmiercią. Pozostają tylko dwa pytania, dlaczego naciągany zegar stanął? Dlaczego babcia zebrała siano w niedziele i prosiła abym został ? (Byłem bardzo zżyty z babcią, czyżby chciała w ostatnich chwilach życia zostać ze mną). Dodam na koniec, że zegar stanął na godzinie 10.25, ale to mógł być tylko przypadek.
--
Pozdrawiam,
[dane do wiad. FN]




zwiń tekst



Moi zmarli dziadkowie kontaktują się ze mną - czuję ich obecność
Wt, 30 sty 2018 11:29 komentarze: brak czytany: 2623x

[...] Witam, jako ze jestescie w tych sprawach doswiadczeni chcialabym Wam opisac moją historię i zapytac co o tym sądzicie. Gdy moj sym mial ok. 1,5 roku zmarla moja ukochana babcia i najblizsza mi osoba. Po tym jak sie dowiedzialam o jej smierci czulam jej zapach .Kilka tygodni wczesniej mialam wizje na jawie ktore w większości sie sprawdzily w krotkim czasie. Po ok 1,5 roku od śmierci babci zmarl.......

czytaj dalej

[...] Witam, jako ze jestescie w tych sprawach doswiadczeni chcialabym Wam opisac moją historię i zapytac co o tym sądzicie.
Gdy moj sym mial ok. 1,5 roku zmarla moja ukochana babcia i najblizsza mi osoba. Po tym jak sie dowiedzialam o jej smierci czulam jej zapach .

Kilka tygodni wczesniej mialam wizje na jawie ktore w większości sie sprawdzily w krotkim czasie. Po ok 1,5 roku od śmierci babci zmarl moj dziadek i nic sie nie działo do czasu... Moj synek mial ok. 3 lat . Rzadko jezdzilismy do dziadkow ale byl mimo to bardzo zzyty zwlaszcza z dziadziem. Kilka miesiecy po jego śmierci syn zaczal miewac sny z dziadkami. W tych snach opowiadali mu o roznych rzeczach z ich zycia o ktorych mlody nie mogl wiedzieć. Te sny byly bardzo czeste i bardzo przyjemne do tego stopnia , ze dziecko budzilo sie z placzem kiedy tego snu nie mial.


Syn ostatnio mi sie przyznal ze przychodzili do nas w nocy kiedy sie budził stali nad łóżkiem i nie kazali mnie budzić. Mowili mu ze, ja jestem ukochaną ich wnuczka. Glaskali go i calowali. Teraz tych snow ani odwiedzin nie ma (syn ma 5.5 roku)

Jako ze bylam w fatalnej sytuacji finansowej i ze dziadkowie byli mi bardzo bliscy czesto mowilam do nich jak syn juz spał aby mi pomogli, ze tęsknie, ze ich kocham ( to nie byla rozpacz ani zal tylko rozmowa z tym ze wiedzialam, ze mi nie odpowiedzą) W snach syna byly odpowiedzi na to co ja mowilam do nich. ( przykladowa odpowiedz: ,, my tez was kochamy,,)
Pewnego wieczora prosilam dziadka zeby dal jakis znak jesli wszystkie moje sprawy sie wyprostuja. Tej nocy obudzila mne ruszajaca sie butelka (ok 3 godz.) Nic nie moglo jej poruszyć zwierzat nie mam a przeciagu tez nie bylo. Czy to znak? Wg. Mnie tak.


Inna sytuacja to poniedzialek bardzo wczesnie. Zwykle mam bardzo lekki sen a budzik slysze od momentu wlaczenia sie jednak tego ranka nie slyszalam buzika i nie moglam sie rozbudzić. Obudzilo mnie dopiero szarpniecie kogoś za moje ramie taki silny męski uścisk. Tylko ze ja mieszkam sama z synkiem a maly wtedy spał. ..wiec kto to był? To nie byl sen bo ten uścisk byl realny i go pamiętam do dzis...

Kolejna sytuacja. Kolejne klopoty. Siedzialam na placu zabaw z synem i prosilam w myslach dziadka o pomoc i po chwili poczulam silny dym papierosowy a nikt obok nie palil ( dziadek byl nalogowym palaczem) oczywiscie sprawa potem sie wyjasnila pozytywnie dla mnie.
Czesto czulam ze dziadkowie sie mna opiekuja. Ciewkawa jestem co o tym sadzicie? Dlaczego od kilku miesiecy sie nie pojawiają? Pozdrawiam i prosze o odpowiedz.


OD FN

Dziękujemy za opis historii. To oczywiste, że duchy zmarłych z bliskiej rodziny interesują się losem "żyjących" i stale je monitorują. Mamy na to praktycznie nieskończoną liczbę dowodów. Radzimy jednak nie wymagać od nich 24h "stróżowania", gdyż po tamtej stronie naprawdę jest co robić. Brak znaków, że są ciągle obecni jest akurat bardzo dobry, gdyż w innym wypadku mielibyśmy do czynienia z tzw. rodzinnym nawiedzeniem, a to - proszę nam wierzyć - nie jest dobre!



zwiń tekst



MISSING TIME W ŚREDNIOWIECZNYM ZAMKU– zagadka prawie rozwiązana
Pt, 26 sty 2018 08:01 komentarze: 10 czytany: 4362x

W 1989 r. w lipcu/sierpniu będąc na kolonii letniej w Górach Szumawskich w byłej Czechosłowacji doświadczyłem, co ważne, wspólnie z 4 lata młodszym bratem (ja miałem wówczas 14 lat), luki czasowej w świadomości. Straciliśmy ok. 30 minut ziemskiej egzystencji. Miało to miejsce na średniowiecznym zamku Hluboka nad Wełtawą. Była godzina 13.45 kiedy wchodziłem razem z bratem do muzeum na terenie zamku.......

czytaj dalej

W 1989 r. w lipcu/sierpniu będąc na kolonii letniej w Górach Szumawskich w byłej Czechosłowacji doświadczyłem, co ważne, wspólnie z 4 lata młodszym bratem (ja miałem wówczas 14 lat), luki czasowej w świadomości. Straciliśmy ok. 30 minut ziemskiej egzystencji. Miało to miejsce na średniowiecznym zamku Hluboka nad Wełtawą. Była godzina 13.45 kiedy wchodziłem razem z bratem do muzeum na terenie zamku.

Czas zapamiętałem bardzo dokładnie gdyż o godzinie 14.00 nasz kolonijny autobus miał opuścić teren zamczyska. Stwierdziłem, że mając 15 minut zdążymy zobaczyć jeden interesujący nas eksponat (spreparowanego wielkiego szczupaka – byliśmy wtedy bardzo zaangażowanymi wędkarzami?), który był umieszczony w gablocie na I piętrze zamku. Czas potrzebny na dotarcie do gabloty oceniam w tej chwili na jakąś minutę. Dotarliśmy do gabloty, obejrzeliśmy wielką rybę, co trwało maksymalnie 5 minut i zeszliśmy do wyjścia z zamku. Jakież wielkie było nasze zdziwienie, kiedy zobaczyliśmy, że nasz autobus jest już całkowicie „zapakowany” uczestnikami kolonii, a nasi wychowawcy stojący przed wejściem do autobusu bardzo nerwowo zerkają na zegarki i widać z daleka, że nie są zadowoleni.

Kiedy popatrzyłem na zegarek strach prawie ściął mnie z nóg! Była 14:20. Zatkało mnie, stałem się malutki. Świat jakby się zawalił, czas zatrzymał. Mój brat jakoś za bardzo do siebie tego nie wziął, był młodszy, rozumiał jeszcze mniej niż ja. Potraktował to jako zwykłą rzecz, choć do dziś dnia wspomina tamtą chwilę.
Nie rozumiałem dlaczego wychowawcy tak strasznie na nas krzyczą, dlaczego są tak niezadowoleni. Przecież to nie nasza wina, przecież minęło ledwie ok. 10 minut. To niemożliwe. Całkowicie odebrało mi głos. Nie protestowałem, nie tłumaczyłem się. Wsiedliśmy do autobusu i odjechaliśmy.
***
Od tamtej pory zmieniłem się. Nie byłem już takim wesołym i odważnym dzieckiem jak do czasu tego wydarzenia. Pojawiły się rozmaite lęki, szczególnie lęk przed śmiercią i lataniem, lęk przed ludźmi, brak wiary we własne możliwości. Sny za to stały się bardzo kolorowe, pełne wielkich szybkości, dziwnych - jakby nieziemskich przestrzeni, fantazyjnych pejzaży i krajobrazów, latania o własnych siłach (np. na poduszce). Lubiłem swoje sny. Po każdej nocy czułem się jakbym wracał z jakiejś cudownej podróży. Pojawiło się także uczucie niepełności samego siebie, jakiegoś dziwnego braku czegoś, do czego muszę zacząć dążyć. Zaraz po tym wydarzeniu pojawiły się niemożliwe do wyjaśnienia przez lekarzy zaburzenia rytmu serca, a z czasem po 9 latach również bóle w lewym podżebrzu, które pomimo dokładnej diagnostyki nie znalazły wytłumaczenia i trwają do dziś.
 
Trzeba jednak było żyć dalej. Ukończyłem szkołę średnią, podjąłem pracę, skończyłem studia. Ożeniłem się.

Przez ten czas w sferze duchowej działo się wiele. Interesowałem się ezoteryką, badałem religie, szukałem drogi, eksperymentowałem z umysłem. Dawne zdarzenie nigdy nie uleciało z mojej pamięci. Dużo marzyłem, ale nie o samochodach, pieniądzach itp. marzyłem o nieznanym, o czymś nieidentyfikowalnym, głębszym i radosnym, właściwie sam nie wiedziałem, o czym. Ciągle śniłem nadzwyczajne wizje. Uczucie niespełnienia i znalezienia celu stawało się coraz mocniejsze. Jakiś rok temu moją uwagę pochłonęła filozofia buddyjska.

Buddystą jednak na razie się nie stałem. Ale przez kontakt z jednym buddystą trafiłem do hipnotyzera. W czerwcu tego roku poddałem się hipnozie regresyjnej, a dokładniej hipnozie reinkarnacyjnej. Pierwsza sesja nie trwała długo, ale pokazała mi moje poprzednie wcielenie, w sumie nie wynikło z niej nic ciekawego poza tym, że umocniła mnie w moim przekonaniu na temat wędrówki dusz (umysłu).

Druga sesja okazała się bardziej owocna. W tej sesji udało mi się dotrzeć do drugiego wcielenia oraz do wcielenia, kiedy nie byłem jeszcze istotą ludzką. To było niesamowite i zaskakujące nawet dla osoby przeprowadzającej seans. Właśnie w trakcie tej sesji zostałem zapytany o zdarzenie z roku 1989. Okazało się, że to zdarzenie było nieudaną próbą przypomnienia mi celu mojego życia przez obcą, ale przyjazną nam cywilizację.


Cel mój jednak już niedługo zostanie mi wyjawiony, gdyż nie pozostało już wiele czasu do mających się wydarzyć przemian. Przemiany na Ziemi dokonają się jeszcze w czasie mojego obecnego życia, będzie to zima, ale nie będzie to w tym roku. Już niedługo wszystkie ziemskie istoty doświadczą spotkania z nimi (obcą cywilizacją). A oni przybywają tutaj w celu obserwacji i nadzorowania przemian. Tyle udało się ze mnie wyciągnąć. Próba zdobycia większej ilości informacji okazywała się dla mnie bardzo bolesna i hipnotyzer postanowił nie naciskać dalej. Pod koniec sesji także hipnotyzer otrzymał przekaz dotyczący swojej własnej osoby – to było również bardzo interesujące.

Od czasu ostatniej sesji mija właśnie 4 miesiące. Hipnotyzer bardzo chce, abym poddał się kolejnej regresji, ale ja mam jakąś dziwną wewnętrzną blokadę.

Obie sesje mam nagrane, więc istnieje możliwość bardziej dokładnego odtworzenia zawartych w nich informacji.

[dane do wiad. FN]




zwiń tekst



Spotkania ze zmarłą mamą - moje niezwykłe sny
Wt, 23 sty 2018 23:32 komentarze: 2 czytany: 3166x

[...] Witam wszystkich serdecznie. Czytając artykuły poświęcone spotkaniom ze zmarłymi członkami rodziny postanowiłam opisać swój przypadek. Otóż 8 lat temu u mojej mamy zdiagnozowano raka płuc. Na jakiekolwiek leczenie było już zdecydowanie za późno, zatem ostatnie chwile swojego życia spędziła w domu, mając widok na swoje ukochane kwitnące w ogrodzie bzy. Mama wielokrotnie mówiła, że w nocy śnili.......

czytaj dalej

[...] Witam wszystkich serdecznie. Czytając artykuły poświęcone spotkaniom ze zmarłymi członkami rodziny postanowiłam opisać swój przypadek. Otóż 8 lat temu u mojej mamy zdiagnozowano raka płuc. Na jakiekolwiek leczenie było już zdecydowanie za późno, zatem ostatnie chwile swojego życia spędziła w domu, mając widok na swoje ukochane kwitnące w ogrodzie bzy.
Mama wielokrotnie mówiła, że w nocy śnili jej się dawno zmarli członkowie rodziny, a to jej mama, a to tata i brat.
Ja również miałam sny, w tym jeden bezpośrednio informujący o śmierci mojej mamy.

Otóż w tym śnie szłam z mamą pod rękę. Spacerowałyśmy piękną aleją wysadzaną dorodnymi kasztanowcami, z pobliskiego kościoła słyszałyśmy pieśń Ave Maria, która to jednoznacznie kojarzy mi się z pogrzebami. Ten sen miałam z czwartku na piątek. W piątek pod wieczór moja mama zmarła.

Przez dwa tygodnie po pogrzebie nie śniło mi się nic związanego z mamą.


Aż pewnej nocy miałam sen; dzwoniła komórka mojej mamy. Odebrałam i usłyszałam jej głos mówiący, że u niej jest wszystko ok, że mam się nie martwić, że liczba 16 jest i będzie dla mnie bardzo ważna, i że koniecznie powinnam zagrać w toto lotka. Na tym sen się zakończył.

Po jakimś tygodniu miałam kolejny sen z udziałem mamy. W tym śnie stałyśmy przy kasie biletowej, gdzie kupowałam bilety na autobus odjeżdżający spod cmentarza. Wsiadłyśmy razem do tego autobusu i rozpoczęła się podróż. Na każdym kolejnym przystanku ktoś wysiadał. W końcu kierowca wstał i zapytał "kto jest jeszcze nieumarły" rękę podniosłam tylko ja.

Wtedy kierowca kazał mi wysiąść mówiąc, że to jeszcze nie mój czas, i że mam wiele do zrobienia na ziemi. Wysiadając z autobusu rzuciłam kierowcy sakiewkę pełną pieniędzy mówiąc, że to na podróż dla mamy. Nie wiem jakim cudem, ale nagle autobus zmienił się w statek, który odpłynął w kierunku zachodzącego słońca. Ja natomiast zobaczyłam pięknego walenia, który wynurzając się z wody wydał z siebie dźwięk podobny do słowa "Thor"
Przez trzy lata mama przychodziła do mnie w snach; ostrzegała, pocieszała, i na plotki.

Ostatnim snem z udziałem mamy był ten równo trzy lata po jej śmierci. Śniło mi się, że stoję w korytarzu, po mojej prawej stronie znajdowała się grupka ludzi, a po lewej wahadłowe drzwi. W pewnym momencie od grupki ludzi oddzieliła się moja mama i podeszła do mnie, wzięła mnie za rękę i razem doszłyśmy do wahadłowych drzwi. Mama dała mi ostatniego pożegnalnego buziaka i przeszła przez te drzwi, a ja usłyszałam głośny płacz noworodka...
Od tego momentu nie miałam ani jednego snu z udziałem mamy, a owy noworodek będzie miał teraz około pięciu lat...
Być może kiedyś w tym życiu się spotkamy. Kto wie?


Pozdrawiam całą załogę Nautilusa i proszę, aby w razie publikacji moje dane zachować dla siebie.

[dane do wiad. FN] ze Szczecina, wierna załogantka




zwiń tekst



We śnie można otrzymać informację o zbliżającej się śmierci bliskiej osoby
Nie, 21 sty 2018 14:19 komentarze: 3 czytany: 2700x

[...] Dzień dobry Kapitanie i Załogo ! Niedawno opisywałam swoje spotkanie z Panią Śmiercią, która to "strąciła pana X z jego ścieżki życia". Dzisiaj chciałabym opisać dwa przypadki kiedy miałam dokładne określenie czasu mającej nadejść śmierci osób bliskich.Pierwszy przypadek : mój ukochany wujek, mieszkający kilkaset kilometrów ode mnie zachorował terminalnie. Z grubsza wiedziałam, że ma przed sobą.......

czytaj dalej

[...] Dzień dobry Kapitanie i Załogo ! Niedawno opisywałam swoje spotkanie z Panią Śmiercią, która to "strąciła pana X z jego ścieżki życia". Dzisiaj chciałabym opisać dwa przypadki kiedy miałam dokładne określenie czasu mającej nadejść śmierci osób bliskich.

Pierwszy przypadek : mój ukochany wujek, mieszkający kilkaset kilometrów ode mnie zachorował terminalnie. Z grubsza wiedziałam, że ma przed sobą kilka miesięcy życia, ale potrzebowałam znać dokładniejszy termin, aby przygotować się organizacyjnie, tzn. przemyśleć i przygotować ubiór, opracować plan opieki nad dziećmi, które w tamtym czasie chodziły do szkoły podstawowej, stworzyć rezerwę finansową na wyjazd, no, słowem chodziło mi o plan praktycznego postępowania w konkretnej okoliczności.

Poprosiłam przed snem o informację dotyczącą terminu odejścia wujka. I miałam sen- wujek wyjeżdżał, a ja go odprowadzałam na dworzec PKP. Hala dworca była piękna, wyłożona marmurami, były złote balustrady i barierki, a wszystko to lśniło i błyszczało złotym rozproszonym światłem. Na dworcu był duży ruch, ale ja nikogo nie widziałam, a o ruchu świadczyły tylko stale otwierane i zamykane ogromne dwuskrzydłowe wahadłowe szklane drzwi jedne prowadzące na peron, drugie wyjściowe na zewnątrz. Tymi drzwiami wchodzili przyjezdni i wychodzili odjeżdżający.

Wujek był głodny więc rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu restauracji dworcowej, wtedy wyrosła przed nami sala takiej restauracji za ścianą ze szkła, zaprowadziłam tam wujka, usiedliśmy jako jedyni klienci przy stole nakrytym śnieżnobiałym obrusem, pojawił się kelner w śnieżnobiałym ubraniu i zamówiłam wujkowi parówkę z musztardą i herbatę ( tutaj muszę wyjaśnić, że potrzeba jedzenia, świadczy o głodzie energetycznym istoty). Wujek zjadł z wielkim apetytem i już był czas wyjścia na peron. Poszłam z nim za te wahadłowe drzwi i zobaczyłam w półmroku stojących kilku podróżnych. Uwagę moją zwróciła para starszych ludzi, ona była wystraszona, a on się nią bardzo troskliwie opiekował, pochylał się nad nią, otaczał ramieniem, wspierał serdecznie.

Nagle z czerni z wielkim łoskotem nadjechał pociąg, wujek i inni wsiedli szybko, chciałam jeszcze zrobić pa pa, ale okna pociągu były czarne i już niczego nie zobaczyłam, a jeszcze na peron wbiegł spóźniony podróżny i szybko wskoczył do wagonu i pociąg nagle z wielkim łoskotem odjechał w czerń. Na peronie zostałam sama smutna, odwróciłam się i powoli poszłam do wyjścia. Kiedy ze spuszczoną głową przechodziłam przez halę ze zdziwieniem zauważyłam, że posadzka zaśmiecona jest liśćmi kapusty, zadałam sobie pytanie dlaczego, o co chodzi i usłyszałam odpowiedź " to czas kiszenia kapusty".
A jak to się zrealizowało? Umówiłam się ze znajomym sprzedawcą z bazarku, że w poniedziałek przywiezie mi worek świeżo szatkowanej kapusty, ale że ten termin potwierdzę jeszcze telefonicznie w niedzielę wieczorem. No i zadzwoniłam, ale aby odwołać zamówienie, bo godzinę wcześniej dostałam informację o śmierci wujka.

Drugi przypadek :podobnie jak poprzednio, choroba terminalna w rodzinie i moja potrzeba zaplanowania spraw organizacyjnych z tym związanych. Tu również poprosiłam przed snem o sprecyzowanie czasu i oto jaką dostałam odpowiedź " za dwa tygodnie zaczyna się sezon truskawek". Po obudzeniu się jako dzień rozpoczęcia "sezonu truskawkowego" określiłam na 1 czerwca, a więc minus 14 dni... i tak też było co do dnia.
Serdecznie pozdrawiam
Basia

 



zwiń tekst



Babcia pamięta, jak na polach UFO lądowało... kilkakrotnie!
Nie, 14 sty 2018 23:54 komentarze: brak czytany: 4276x

[...] Historia pojawienia się UFO ma już wiele lat. Moja babcia będąc jeszcze panną pamięta jak u Nas za domem w polach lądowało UFO kilkakrotnie. Była tego świadkiem również moja dalsza rodzina z okolic Strzeżowa którzy przyjeżdżali do nas do miejscowości Swojczany by zobaczyć to zjawisko. Oni sami nawet u siebie wielokrotnie widywali UFO w swojej miejscowości. Temat ten później został zapomniany.......

czytaj dalej

[...] Historia pojawienia się UFO ma już wiele lat. Moja babcia będąc jeszcze panną pamięta jak u Nas za domem w polach lądowało UFO kilkakrotnie. Była tego świadkiem również moja dalsza rodzina z okolic Strzeżowa którzy przyjeżdżali do nas do miejscowości Swojczany by zobaczyć to zjawisko. Oni sami nawet u siebie wielokrotnie widywali UFO w swojej miejscowości.

Temat ten później został zapomniany, bo jak wszyscy wiemy ludzie ludziom nie wierzą w takie zjawiska niewyjaśnione.

Sprawa ta miała miejsce jeszcze później w roku 2004 gdzie w okolicach Szreniawy a Gajówki (powiat miechowski) był utworzony krąg zbożowy o dużej rozpiętości wraz z różnymi wzorami. By zobaczyć ten krąg moja dalsza rodzina pojechała go zobaczyć. Ja wtedy będąc jeszcze mała nie zastanawiałam się wtedy nad tego typu zjwiskami. Nie widziałam kręgu, ale opowiadania mojej bliskiej cioci która kilka dni temu wspominała tą historię opowiada że był to krąg tak sprasowany jakby ktoś po zbożu żelazkiem przejechał. Czuła w nim również dziwną i tajemniczą energię. Ja od dawna interesuję się takimi rzeczami więc przeszły mi ciarki słysząc tą ciekawą i interesującą historię.




Wszystko być może nie byłoby dziwne gdyby nie dalej jak około 11 grudnia 2017 roku ktoś z okolic widział duży spodek przelatujący nad miejscowością Tczyca. Wtedy jeszcze bardziej zapragnęłam się czegoś więcej dowiedzieć. Póki co bez szczegółów. Mimo to założyłam grupę na facebooku, by ktoś jeśli ma jakieś dowody, lub chce opowiedzieć historię na ten temat może się zgłosić tutaj:

https://www.facebook.com/groups/206178283284556/

Tam zamieściłam też kilka ciekawych zdarzeń z mojej okolicy. Zapewne jest ich więcej, tylko ludzie nie chcą o tym rozmawiać by ktoś nie uznał ich za wariatów. Ja mimo to wierzę w UFO bo niemożliwym jest faktem gdybyśmy w tak nieskończonym Wszechświecie istnieli tylko My!

Pozdrawiam całą redakcję Nautilusa.

[dane do wiad. FN]



zwiń tekst



Pożegnanie o 12:09
Sob, 13 sty 2018 13:30 komentarze: brak czytany: 2903x

Witaj droga redakcjo,Dzisiaj czytając artykuł "Moje przeczucia śmierci innych osób" w końcu zebrałem się w sobie aby opisać sytuację z mojego życia. W 2007 roku urodził mi się pierwszy syn. W tym czasie moja teściowa była już bardzo chora, rak płuc. Często rozmawialiśmy o tym, jak bardzo chce doczekać narodzin pierwszego wnuka. Syn urodził się 09.08.2007. W kolejny weekend wybraliśmy się z żoną i .......

czytaj dalej

Witaj droga redakcjo,
Dzisiaj czytając artykuł "Moje przeczucia śmierci innych osób" w końcu zebrałem się w sobie aby opisać sytuację z mojego życia. W 2007 roku urodził mi się pierwszy syn. W tym czasie moja teściowa była już bardzo chora, rak płuc.

Często rozmawialiśmy o tym, jak bardzo chce doczekać narodzin pierwszego wnuka. Syn urodził się 09.08.2007. W kolejny weekend wybraliśmy się z żoną i synem do Wejherowa do teściów. Jeszcze w piątek wieczorem udało nam się, jak się później okazało, zrobić jedyne zdjęcie mamy z wnukiem. W  sobotę stan się pogorszył i teściowa trafiła do szpitala. Wiedzieliśmy że już nie wróci do domu.

W niedzielne przedpołudnie siedzieliśmy w salonie z teściem, szwagierką i żoną, prowadząc cichą rozmowę (w drugim pokoju spał syn). Nagle moja żona się wzdrygneła - powiedziała później że doznała nagłego uczucia zimna. Zapytała która godzina. Pamiętamy to oboje doskonale była 12:09.



Około godziny 13:30 zadzwonił telefon ze szpitala. Teściowa zmarła 19.08.2007 o 12:09.
Jako wasz stały czytelnik, nie wierzę że to przypadek. Myślę że mama przyszła się pożegnać.
Dla nas najważniejsze że wytrzymała i spotkała się (mimo że raz) z wnukiem.
Pozdrawiam

[dane do wiad. FN]




zwiń tekst



Skoro życzysz śmierci... Umieraj! Sama Umieraj!
Pt, 12 sty 2018 18:20 komentarze: 4 czytany: 3430x

W czasie gdy miało miejsce opisywane przeze mnie zdarzenie, byłam nastolatką obarczoną lękiem o zdrowie mamy i dalsze losy moje i mojego młodszego rodzeństwa. Żyliśmy w ciągłym oczekiwaniu i niepewności na to co ma się wydarzyć. Mieliśmy nadzieję, budowaliśmy ją ale była bardzo krucha i potrafiła szybko rozsypać się przy każdym, najmniejszym nawet niepokojącym objawie. Ten ponad dwuletni okres nacechowany.......

czytaj dalej

W czasie gdy miało miejsce opisywane przeze mnie zdarzenie, byłam nastolatką obarczoną lękiem o zdrowie mamy i dalsze losy moje i mojego młodszego rodzeństwa. Żyliśmy w ciągłym oczekiwaniu i niepewności na to co ma się wydarzyć. Mieliśmy nadzieję, budowaliśmy ją ale była bardzo krucha i potrafiła szybko rozsypać się przy każdym, najmniejszym nawet niepokojącym objawie. Ten ponad dwuletni okres nacechowany był nieustającą obawą i totalnym brakiem poczucia jakiejkolwiek stabilności czy bezpieczeństwa.

Właśnie wtedy, któregoś dnia, gdy mama była w domu i czekała na kolejny zabieg, przyjechała do nas w odwiedziny jej koleżanka ze swoją babką. Szczególne emocje i poruszenie swoim przybyciem wzbudziła uśmiechnięta, sprawiająca wrażenie sympatycznej staruszka. Nie mieliśmy jej okazji wcześniej poznać osobiście, ale słyszeliśmy o niej przeróżne opowieści, które układały się w nieco tajemniczy, ekscytujący, a na pewno budzący zainteresowanie większości domowników obraz. U mnie dodatkowo po przywitaniu się z nią pojawił się na tyle silnie odczuwalny niepokój, że postanowiłam jej wówczas unikać.

Owa pani bardzo wiele w życiu przeszła, między innymi przebywała podczas wojny w obozie koncentracyjnym. Właśnie tam nauczyła się stawiać karty i twierdziła stanowczo, że tylko dzięki temu, iż była w tym naprawdę dobra, udało jej się to piekło przetrwać. Potrafiła chociażby wytypować bezbłędnie komu uda się przeżyć. Ci nieliczni, którym wróżyła, bo robiła to rzadko, żywili przekonanie o jej niezwykłych w tej materii uzdolnieniach i nie mieli co do tego wątpliwości.




W okresie w którym nas odwiedziła od dawna już nie wróżyła. Była za to duszą towarzystwa, potrafiła snuć barwne opowieści. Tego dnia jednak nieoczekiwanie bardzo chciała postawić karty- upatrzyła sobie mnie i moją mamę. Nie chciałam. Prosiłam mamę, żeby też tego nie robiła, ale jakaś ciekawość w niej zwyciężyła i mimo moich sprzeciwów zgodziła się.
Po około godzinnej sesji, przyszła mi oznajmić, że szybko umrze, a my zostaniemy sierotami. Ale – o ironio – żebym się nie martwiła bo będziemy żyć dalej i jakoś sobie poradzimy. „Mój Boże” – myślałam – „będziemy żyć dalej...

W tym momencie uderzył mnie tak duży wyrzut adrenaliny i poniosła mnie taka fala wzburzenia, że nie mogąc znaleźć miejsca w domu wybiegłam na zewnątrz. Zawsze musiałam być twarda i stanowić oparcie dla innych, a w tym momencie wszystko we mnie pękło. Chodziłam w tę i z powrotem nie mogąc opanować gniewu. Letni, spokojny, cichy, bezwietrzny wieczór wokół stanowił znaczny kontrast do tego, co szalało we mnie. Ani księżyc w pełni na bezchmurnym niebie, ani widok zatoki, ani las nie był w stanie mnie ukoić. Słyszałam, swoje własne powtarzane na głos słowa: „Jak można?... Jak można życzyć młodej kobiecie, matce dzieci, śmierci?” – tę wróżbę w ten sposób odczytywałam. Chodziłam jak oszalała płacząc, aż w pewnym momencie doznałam pewnego rodzaju olśnienia, zatrzymałam się i usłyszałam swój głos tym razem głośniejszy i bardziej dobitny. „Skoro życzysz śmierci... Umieraj! Sama Umieraj!” – powtórzyłam. W tej samej chwili całe napięcie zeszło ze mnie. Byłam wszystkim wyczerpana, ale już bardzo spokojna. Wróciłam do domu.

Nie opiszę szoku i bólu jakiego doznałam niespełna tydzień później, gdy dowiedziałam się, że ta kobieta zginęła tragicznie w wypadku samochodowym. Pomimo że to nie ja kierowałam pod wpływem alkoholu tym samochodem, którym jechała. Nie ja, jechałam z niedozwoloną prędkością po wyboistej, wąskiej, słabo oświetlonej drodze, wioząc kilku pasażerów na śmierć. Wiem, że to nie ja. A mimo to... Mimo to, od tego czasu ważę słowa. Zwłaszcza gdy niosą je żywe i szczere emocje. Staram się w gniewie nie posuwać się w wypowiadaniu życzeń za daleko.

Dodam, że od tego czasu minęło już dwadzieścia lat, a moja mama żyje i póki co cieszy się całkiem dobrym zdrowiem.

[dane do wiadomości FN]




zwiń tekst



Moje przeczucia śmierci innych osób
Pon, 8 sty 2018 04:28 komentarze: brak czytany: 3254x

Witam Fundacjo, Jestem waszym czytelnikiem od ładnych kilku lat i chciałem się podzielić z wami pewnym dziwnym zjawiskiem w moim życiu. Zabrzmi to irracjonalnie, ale czasami czuje że się coś wydarzy i ma to związek często ze śmiercią, ale jest to bardzo... płynne często to rozumiem dopiero po wydarzeniu, ale jestem przekonany, że faktycznie jest to realne, a mianowicie:Będąc nastolatkiem kładąc się.......

czytaj dalej

Witam Fundacjo, Jestem waszym czytelnikiem od ładnych kilku lat i chciałem się podzielić z wami pewnym dziwnym zjawiskiem w moim życiu. Zabrzmi to irracjonalnie, ale czasami czuje że się coś wydarzy i ma to związek często ze śmiercią, ale jest to bardzo... płynne często to rozumiem dopiero po wydarzeniu, ale jestem przekonany, że faktycznie jest to realne, a mianowicie:

Będąc nastolatkiem kładąc się spać 10 września 2001 rozmawiałem z bratem o "komandosach" (operatorach jednostek spec. owczesna pasja) i pamiętam jak mówiłem mu, że jeszcze chyba nikt nie wpadł na pomysł, żeby porwać samolot i zderzyć go z jakimś wieżowcem. Nie wiem skąd u mnie taka myśl ale czuję że jakby nie sam z siebie to wymyśliłem tylko to do mnie przyszło.

Było to jedno z najwcześniejszych przeczuwań które w życiu zdarzyły mi się kilkakrotnie. Kolejnym była śmierć mojego kolegi z czasów szkolnych, która myśl o jego śmierci też wpadła mi przy jakiejś codziennej czynności.

Dlaczego do was z tym piszę ? a no dlatego że ostatnio takim wg. mnie 100% pewnym sygnalem będzie zdarzenie opisane tu: http://sadeczanin.info/wiadomosci/ratowal-kobiete-ktora-skoczyla-z-mostu-bohaterem-jest-piotr-falowski-z-malej-wsi


Idąc dokładnie 15.12.2017 po tej stronie mostu Heleńskiego w Nowym Sączu patrzyłem na wartką wodę Dunajca i "dostałem" mocnego odczucia strachu jakby nawet paraliżu i przyszła do mnie myśl "gdybym wskoczył to już mnie nie będzie". Nie umiem wyjaśnić skąd to się wzięło (w tamtym czasie) bo przekraczam przez ten most blisko 30 lat, autem, na nogach lub rowerem i lubię patrzyć na spokojną wodę, bo mnie to uspokaja. Dlatego uważam, że późniejsze wydarzenia tj tragedia tej Pani która zakończyła życie skacząc z mostu, nie jest przypadkiem - nie wierze w nie.

Przepraszam za tak długi mail - czy jest możliwe jakieś spójne wyjaśnienie takiej sytuacji ? Dodam że brałem czasami udział w waszych projektach np wizualizacji i nie wiem czy mam jakieś zdolności nazwijmy je "nadprzyrodzone". Ale czasami mam wrażenie, że dostaje sygnały od kogoś/czegoś że się coś stanie, ale są one nie jasne i wymagają mojej sporej uwagi i koncentracji. Jeżeli jest taka możliwość to chciałbym pracować nad tym żeby nauczyć się je wyłapywać wśród zdarzeń codziennej egzystencji.

Pozdrawiam Szanowną redakcję - jeżeli macie ochotę możecie używać ten tekst dowolnie, wyłączając jakiekolwiek informacje o mnie.

[dane do wiad. FN]



zwiń tekst



FENOMEN PAMIĘCI "NIEZNANEGO JĘZYKA"
Pon, 1 sty 2018 22:16 komentarze: 6 czytany: 5053x

O tej historii opowiedział nam znany polski profesor zajmujący się kardiologią (absolutna pierwsza liga). Był rok 1983, kiedy do jego szpitala trafił wyjątkowy pacjent. Pan Piotr przeżył nagle zatrzymanie akcji serca spowodowane porażeniem prądem elektrycznym. Był to klasyczny "wstrząs" po dotknięciu kabli z gniazdka 220V, ale akurat u tego człowieka spowodowało to nagłe zatrzymanie pracy serca.......

czytaj dalej

O tej historii opowiedział nam znany polski profesor zajmujący się kardiologią (absolutna pierwsza liga). Był rok 1983, kiedy do jego szpitala trafił wyjątkowy pacjent.

 Pan Piotr przeżył nagle zatrzymanie akcji serca spowodowane porażeniem prądem elektrycznym. Był to klasyczny "wstrząs" po dotknięciu kabli z gniazdka 220V, ale akurat u tego człowieka spowodowało to nagłe zatrzymanie pracy serca połączone z częściowym zawałem. Dzięki błyskawicznej akcji rodziny (jego córka akurat obecna w domu mężczyzny była pielęgniarką) udało się go uratować. Dlaczego ten przypadek był tak wyjątkowy? Otóż po odzyskaniu świadomości ten mężczyzna mówił w zupełnie niezrozumiałym dla wszystkich języku. Początkowo persolnel szpitalny i rodzina myśleli, że jest to język hiszpański, ale po kilku dniach prób kontaktu z tym człowiekiem okazało się, że mężczyzna mówi jedną z odmian dialektu język Basków, zamieszkujących kilka prowincji na pograniczu Hiszpanii i Francji. Posługuje się nim dzisiaj ponad milion osób, z których ok. 90% mieszka w Hiszpanii.

 Lekarz powiedział, że w tamtych latach nie było tak agresywnych mediów i ta zdumiewająca historia nie dostała się na łamy ówczesnych gazet, choć jego zdaniem w pełni zasługiwała na to, aby ludzie poznali ten niesłychany fenomen. Przyznał jednocześnie, że nie sposób go wyjaśnić ani żadnymi dziwolągami w postaci teorii o "pamięci komórkowej", ani żadną "mistyfikacją rodziny".

 Tego typu historie są - warto to powtarzać - kolejnym dowodem na istnienie wędrówki dusz, czyli reinkarnacji. Tego typu fenomeny zdarzają się na całym świecie, a przykładem może być historia ze Stanów Zjednoczonych, która została zaprezentowana w materiale telewizji CNN dołączonym do tego posta. Ta bardzo dziwna i tajemnicza zagadka medyczna zdarzyła się w Kalifornii. Pewien Amerykanin obudził się w pokoju hotelowym, jednak bez żadnych wspomnień na temat tego kim jest, ani skąd pochodzi. Co dziwniejsze, mówił on wyłącznie po szwedzku.


 

I jeszcze ciekawa historia z naszej poczty - z ostatnich godzin!

-----Original Message-----
From: [dane do wiad. FN]
Sent: Friday, December 29, 2017 12:08 PM
To: nautilus
Subject: warto rozmawiac,najnowszy program

 Witam serdecznie zaloge,wczoraj ogladalem program pana Pospieszalskiego "Warto Rozmawiac" na TVP Info,przesylam link do tego programu i polecam obejrzenie od 27 minuty,wystapienie polskiego zolnierza,ktory zostal uratowany przez innego zolnierza amerykanskiego,ktory w wyniku tego zginal na polu walki....moim zdaniem kolejny swietny przyklad reinkarnacji i karmy

 

https://vod.tvp.pl/video/warto-rozmawiac,28122017,35131088

 Pozdrawiam serdecznie

Mateusz



zwiń tekst



Data śmierci we śnie
Pt, 29 gru 2017 08:35 komentarze: 4 czytany: 3402x

Dzień dobry Kapitanie i Załogo ![...] chciałabym opisać dwa przypadki kiedy miałam dokładne określenie czasu mającej nadejść śmierci osób bliskich.Pierwszy przypadek : mój ukochany wujek, mieszkający kilkaset kilometrów ode mnie zachorował terminalnie. Z grubsza wiedziałam, że ma przed sobą kilka miesięcy życia, ale potrzebowałam znać dokładniejszy termin, aby przygotować się organizacyjnie, tzn. .......

czytaj dalej

Dzień dobry Kapitanie i Załogo !
[...] chciałabym opisać dwa przypadki kiedy miałam dokładne określenie czasu mającej nadejść śmierci osób bliskich.
Pierwszy przypadek : mój ukochany wujek, mieszkający kilkaset kilometrów ode mnie zachorował terminalnie. Z grubsza wiedziałam, że ma przed sobą kilka miesięcy życia, ale potrzebowałam znać dokładniejszy termin, aby przygotować się organizacyjnie, tzn. przemyśleć i przygotować ubiór, opracować plan opieki nad dziećmi, które w tamtym czasie chodziły do szkoły podstawowej, stworzyć rezerwę finansową na wyjazd, no, słowem chodziło mi o plan praktycznego postępowania w konkretnej okoliczności.

Poprosiłam przed snem o informację dotyczącą terminu odejścia wujka. I miałam sen- wujek wyjeżdżał, a ja go odprowadzałam na dworzec PKP. Hala dworca była piękna, wyłożona marmurami, były złote balustrady i barierki, a wszystko to lśniło i błyszczało złotym rozproszonym światłem. Na dworcu był duży ruch, ale ja nikogo nie widziałam, a o ruchu świadczyły tylko stale otwierane i zamykane ogromne dwuskrzydłowe wahadłowe szklane drzwi jedne prowadzące na peron, drugie wyjściowe na zewnątrz.

Tymi drzwiami wchodzili przyjezdni i wychodzili odjeżdżający. Wujek był głodny więc rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu restauracji dworcowej, wtedy wyrosła przed nami sala takiej restauracji za ścianą ze szkła, zaprowadziłam tam wujka, usiedliśmy jako jedyni klienci przy stole nakrytym śnieżnobiałym obrusem, pojawił się kelner w śnieżnobiałym ubraniu i zamówiłam wujkowi parówkę z musztardą i herbatę ( tutaj muszę wyjaśnić, że potrzeba jedzenia, świadczy o głodzie energetycznym istoty). Wujek zjadł z wielkim apetytem i już był czas wyjścia na peron. Poszłam z nim za te wahadłowe drzwi i zobaczyłam w półmroku stojących kilku podróżnych.

Uwagę moją zwróciła para starszych ludzi, ona była wystraszona, a on się nią bardzo troskliwie opiekował, pochylał się nad nią, otaczał ramieniem, wspierał serdecznie. Nagle z czerni z wielkim łoskotem nadjechał pociąg, wujek i inni wsiedli szybko, chciałam jeszcze zrobić pa pa, ale okna pociągu były czarne i już niczego nie zobaczyłam, a jeszcze na peron wbiegł spóźniony podróżny i szybko wskoczył do wagonu i pociąg nagle z wielkim łoskotem odjechał w czerń. Na peronie zostałam sama smutna, odwróciłam się i powoli poszłam do wyjścia. Kiedy ze spuszczoną głową przechodziłam przez halę ze zdziwieniem zauważyłam, że posadzka zaśmiecona jest liśćmi kapusty, zadałam sobie pytanie dlaczego, o co chodzi i usłyszałam odpowiedź " to czas kiszenia kapusty".

A jak to się zrealizowało? Umówiłam się ze znajomym sprzedawcą z bazarku, że w poniedziałek przywiezie mi worek świeżo szatkowanej kapusty, ale że ten termin potwierdzę jeszcze telefonicznie w niedzielę wieczorem. No i zadzwoniłam, ale aby odwołać zamówienie, bo godzinę wcześniej dostałam informację o śmierci wujka.
Drugi przypadek :podobnie jak poprzednio, choroba terminalna w rodzinie i moja potrzeba zaplanowania spraw organizacyjnych z tym związanych. Tu również poprosiłam przed snem o sprecyzowanie czasu i oto jaką dostałam odpowiedź " za dwa tygodnie zaczyna się sezon truskawek". Po obudzeniu się jako dzień rozpoczęcia "sezonu truskawkowego" określiłam na 1 czerwca, a więc minus 14 dni... i tak też było co do dnia.
Serdecznie pozdrawiam
Basia




zwiń tekst



STRONA
1 23 24 25 26 27 28 29 50 67
Strona 26 / 67

szukaj:  

Wejście na pokład

Zapamiętaj mnie

Wiadomość z okrętu Nautilus

Ekipa FN ponownie na pokładzie okrętu Nautilus!

UFO24

więcej na: emilcin.com

Sob, 14 gru 2019 23:04 | Dnia 12.12.2019 (dzisiaj) W Starachowicach został zauważony obiekt przypominający swoim kształtem ufo .Obiekt poruszał się wolno w  dół. Na początku była widoczna tylko biała kula po czym zauważalne było na jej szczycie coś czarnego  . Wykonane zostały tylko 3 zdjęcia bo obiekt nagle zniknął za chmurami . Zdjęcie zostało wykonane w zbliżeniu X8 (telefonem xiaomi redmi note 7 potem jeszcze raz zbliżone )  Co ciekawe dnia 18.08.2019 W Starachowicach kilometr od lotniska został...

Dziennik Pokładowy

Środa, 2 października 2019 |  Jeden z moich znajomych powiedział, że czytając serwis Fundacji Nautilus wiele lat temu doznał czegoś, co nazwał ‘przebudzeniem’. To był jeden tekst, który zmienił całe jego życie, gdyż przed tym tekstem nie brał pod uwagę, że istnieje reinkarnacja, a po jego lekturze już był pewien, że wędrówka dusz jest prawdą.  Podobnie było z naszą drogą do filozofii Zen.

czytaj dalej

FILM FN

Symulacja zderzenia Ziemi z asteroidą

archiwum filmów

Archiwalne audycje FN

Playlista:

rozwiń playlistę




Właściwe, pełne archiwum audycji w przygotowaniu...
Będzie dostępne już wkrótce!

Poleć znajomemu

Poleć nasz serwis swojemu znajomemu. Podaj emaila znajomego, a zostanie wysłane do niego zaproszenie.

Najnowsze w serwisie

Wyświetl: Działy Chronologicznie | Max:

Najnowsze artykuły:

Najnowsze w XXI Piętro:

Najnowsze w FN24:

Najnowsze Pytania do FN:

Ostatnie porady w Szalupie Ratunkowej:

Najnowsze w Dzienniku Pokładowym:

Najnowsze recenzje:

Najnowsze w KAJUTA ZAŁOGI: OKRĘT NAUTILUS - pokład on-line:

Najnowsze w KAJUTA ZAŁOGI: Projekt Messing - najnowsze informacje:

Najnowsze w KAJUTA ZAŁOGI: PROJEKTY FUNDACJI NAUTILUS:

Informacja dotycząca cookies: Ta strona wykorzystuje ciasteczka (cookies) w celu logowania i utrzymywania sesji Użytkownika. Jeśli już zapoznałeś się z tą informacją, kliknij tutaj, aby ją zamknąć.